Забур 8:1-4: «Инсан ким, Сен оны еслеўиң ушын, инсан баласы ким, Сен оған ғамхорлық етиўиң ушын?» Дәўит 3000 жыл алдын сол ашық, қараңғы түнде Забур 9:4 теги сораў ҳаққында ойланғанда: «Инсан ким, Сен оны еслеўиң ушын?» – деп сезген шығар.
Шәкиртлердиң айырымлары тәжирийбели балықшылар еди. Олар балық тутыўға ҳәрекет еткенде, бул ишки теңизде көп даўылларға дус келген еди. Бул жердеги турмысымыздың ҳәм келетуғын даўыллардың сүўрети. Ийгиликли Ийе оларға екинши тәрепке өтиўди буйырған еди, ал Өзи дуўа етиў ушын таўға кеткен еди.
«Ата» аты Ески Ўәсиятта Қудайға бирнеше рет қолланған. Атаның Улы бул дүньяға келгенге шекем Қудайдың Ата сыпатындағы аты толық ашылмаған еди. Қудайды Атамыз сыпатында билиўимиз ушын Оның инкарнациясы ғана емес, сонымен бирге Оның өлими ҳәм қайта тирилиўи де керек еди.
Киелі кітап даналық үшін дұғаны сипаттайды: «Егер араларыңда даналық жетіспейтін болса, оны Құдайдан сұрасын, Ол барлығына жомарттықпен және айыптаусыз береді» (Жақ. 1:5 NKJV). Біз даналық үшін дұға еткенде, Құдай біздің сұрауымызды күтіп тұрғандай болады!
