Мухаддес Жазыў бул тема бойынша бизге көп нәрсе үйретеди, бирақ бул мақаланың тийкарғы мақсети – исениўшилердиң исеними жоқ үй-биле ағзалары менен болған қатнасықларына исениўшилердиң көзқарасынан қарап шығыў. Мәсихшилер сыпатында биздиң қәўетиримиз мынада болыўы мүмкин: егер ата-анамыз ямаса биз ушын жуўапкер үлкен адам Ийса Мәсихке исениўши болмаса не болады?
Инсан тарийхының басында Қудай биринши инсан жубына олардың абаданлығы ҳәм бахыты ушын қағыйдалар берди, ҳәм Ол содан бери буны ислеп келмекте. ИЙЕСИ Қудай ҳәрдайым жақсылық ислейди, себеби Ол жақсы, ҳәм Ол буны Өз Сөзи арқалы ислейди (Исая 55:8-11)
Ийемиз Иса бул салтанатлы билдириўди, әдетте Таўдағы Уағыз деп аталатуғын уағыздың ақырында айтты. Бул билдириў еки ғана таңлаў бар екенин аңлатады: я Оның айтқанларын орынлаў, я орынламаў. Егер биз оны орынламасақ, бул Оны Ата деп танымағанымызды ҳәм бойсынбағанымызды билдиреди.
«Хош хабар» сөзи ийманлы адамның есине дәрҳал Ийемиз Ийсаның бизге гүналарымыз ушын жазадан қутылыўды тәминлегенин есине салады. Бирақ Инжилдеги хош хабар сөзи буннан да көп нәрсени аңлатады. «Хош хабар» темасы соншалық үлкен, оны талқылаў ушын үлкен шығарма керек болар еди.
