Мысырда Исрайыл уллары қатыгез ҳүкимдардың қолында қулликте еди, ол – биз бенен Шайтан сыяқлы – халық қанша азап шексе де, өзи қәлеген нәрсени алса болды деп ойламайтуғын еди. Муўса Ийе тәрепинен қуллик жүгин сындырыў ҳәм халықты қулликтен қутқарыў ушын көтерилди. Бирақ Исрайыллылардың қаншалық тез шағымланып, өзлериниң ески турмысын сағынғанын көремиз.
Мысырдан шыққаннан кейин көп өтпей, олар өзлерин душпанларының қатты қуўдалаўында қысылған жағдайда тапты. Олардың қуллик жыллары артта қалған еди, бирақ алда оңай жол жоқ еди. Қудай оларды ҳәр бир қәдемде Оған исениўди талап ететуғын аўыр сапарға таярлап атырған еди (Шығыў 13:17).
Қыйыншылықтың биринши белгисинде, халық шағымланып айтты: «Мысырда қабырлар болмағанлықтан ба, сизлер бизди шөлде өлиўге алып келдиңиз бе?» (14:11). Олардың ҳәзирги жағдайы оларды еки әҳмийетли нәрседен алаңлатты: олардың баратуғын жери ҳәм олардың Қорғаўшысы. Биз қаншалық тез сол бир әззиликке дуўшар боламыз. Сынақларға дуўшар болғанымызда, мәсихшилер сыпатында ийе болған үмитимизде ҳәм Мәсихтиң «Мен сизлер менен ҳәрдайым биргемен» (Матта 28:20) деген сөзлеринде өзимизди күшейтиў орнына, биз көбинесе ески турмысты, оның ашшылығы ҳәм бослығын умытып, сағынамыз.
Ийеге исениў бир мәрте сабақ емес, ал өмир бойы тәжирийбе. Келиң, Ийе биздиң алдымызға қойған жолда бизди басқарыўына рухсат берейик, шағымланбастан, ал Өзимизди Оған бағындырып. Ҳәм Ол бизге жеңис бергенде, Исрайыл сыяқлы айтайық: «Ийе мениң күшим ҳәм қосығым» (Шығыў 15:2)!
