Исрайыл халқы Мысырдан асығыс шықты, бирақ олар аш қалмады. Қудай оларға Пасха тойын берген еди, ҳәм олар өз буйымларын жыйнап атырғанда, ашытқысыз қамырларын алып кетти. Олар кейингисин жолда нан сыпатында писирди (Шығыў 12:34, 39). Бул азық-аўқат таўсылғанда, халық тек ғана азық-аўқат жоқ деп шағымланбады, ал Мысырда жеген гөш қазанлары ҳәм нан ушын сағынды. Халық, өзлериниң ески турмысын сағынып, Муўса ҳәм Ҳарунды оларды шөлге ашлықтан өлтириў ушын алып келгенликте айыплады.
Қудай оларға мәрҳамат пенен муўамала етти ҳәм ертең менен нан сыпатында манна, ҳәм кеште гөш ушын бөденелер берди (16:12). Аспаннан келген бул манна олардың қырқ жыл даўамындағы азық-аўқаты еди, ҳәм ол ҳәр күн ушын жетерли еди; тек ғана оны жыйнаў ушын ҳәрекет керек еди. Бир неше жүз жылдан кейин, Ийса Ийе яҳудийлерди дүзетип айтыўы керек болды: «Муўса сизлерге аспаннан нан бермеди, бирақ Мениң Әкем сизлерге аспаннан ҳақыйқый нанды береди. Өйткени Қудайдың наны – аспаннан түсип, дүньяға өмир беретуғын Ол» (Юханна 6:32–33). Яҳудийлер бул усынылып атырған өмирден пайдаланыў ушын ҳеш нәрсе ислеўи керек болмады, ҳәм бүгин де сиз ушын сол ҳақыйқат. Тек ғана исениў ҳәм оны қабыл етиў ушын ҳәрекет керек. Манна тек ғана сүўрет еди, бирақ Ол ҳақыйқат. Келиң, Одан аўқатланайық!
