Бул христиандар эң көп берген суроолордун бири. Канчалаган насааттар, китептер, веб-сайттар, блогдор жана, ооба, календардык тексттер буга жооп берүүгө аракет кылышат, бирок Кудайдын жообу, кыскача айтканда, Пабылдын Римдиктерге жазган катынын алгачкы эки аятында. Ал Пабыл каттын мурунку бөлүгүндө түшүндүргөн куткарылуу жолун толтурган Кудайдын боорукер сүйүүсүнө негизделген кайрылуу түрүндө берилген. Кудай биз үчүн экени, чындыгында, Өз Уулун аябай, Аны баарыбыз үчүн берүү менен муну далилдегени бизди козгойбу (Рим. 8:31–32)?
Жан дүйнөбүздө муну чындап сезгенден кийин, кийинки кадам жөнөкөй: биз денебизди — иш жүзүндө болгон нерсебиздин баарын — тирүү курмандык катары тартуулашыбыз керек. Эгерде Мырзабыз Иса — өлүмгө эч кандай дооматы жок болгон — биз үчүн өлгөн болсо, анда биз Анын ар бир дооматы бар жашообузду Ага курмандык катары беришибиз керек.
«Тартуулоо» деген сөз грек тилинде аорист чакта: бир жолу жасалган, андан кийин дайыма чындык бойдон калган нерсе. Эски Келишимдеги курмандык чалуучуну эстеңиз; ал курмандыгын курмандык чалынуучу жайга койгондон кийин кайра ала алган эмес. Ошондуктан биз денебизди Кудайга тартуулагандан кийин кызматтан кетүү же пенсияга чыгуу мүмкүнчүлүгү жок; бул биздин Куткаруучубуз жана Мырзабыз татыктуу болгон өмүр бою милдеттенме.
Албетте, биз муну этиятсыздык менен жасай албайбыз, Эски Келишимдин аягындагы адамдар Кудайга сокур, аксак жана оорулууларды тартуулагандай (Мал. 1:8). Биздин кызматыбыз Анын ыйык табиятына ылайык жана Аны гана ыраазы кылуу максатында болушу керек. Жана бул милдеттүү эмес: бул бардык христиандар үчүн Анын эркин билгиси жана аткаргысы келсе, жашоонун «акылга сыярлык» — чындыгында логикалык — жолу. Баарыбыз үчүн кандай гана чакырык.
