Кейбиреўлеримиз буны қаншалық аз билемиз, бирақ егер жүреклеримиз Масихқа ҳақыйқый түрде байланыслы болса, әлбетте, биз Ол биздиң алдымызға қойған жолдан артқа шегинбеймиз ямаса қорқпаймыз. Бул мәңги ҳәм мәңгилик нәрседе пайданы аңлатады, ҳәтте бул жерде жоғалтыўды аңлатса да. Бул жол басшылық еткен Оған жақынлықты, биз әлбетте ушырасатуғын қыйыншылықларда Оның қолының саналы қоллап-қуўатлаўын аңлатады; ҳәм биз тәбиий түрде қыйыншылықтан қорқсақ ҳәм келешектен үрксек те, егер биз сынақта Оның қәўимине ийе болыў не екенин қандай да бир дәрежеде дәлиллей алған болсақ, биз онсыз болмас едик.
Ийса Мәсихтың өлими тек ғана оның гүналары ушын емес, бәлки бул ҳәзирги жаман дүньядан азат етиў ушын нени аңлататынын түсинген адам ушын, бул дүнья «өлим көлеңкеси өзен» болады: Оның өлиминиң терең, қара көлеңкеси дүньяның барлық нәрсеси ҳәм жүреклеримизди тартыў ушын усыныс ете алатуғын барлық нәрсе үстинде жатады. Бирақ ол қуўаныш пенен: «Мен ҳеш қандай жаманлықтан қорықпайман; себеби Сен мен мененсең; Сениң таяғың ҳәм Сениң ҳасаң, олар мени жуўатады», — деп айта алады. Крест өлимди аңлатады — мен тәнниң өлимин емес, бәлки тәнниң ислерин аңлатаман. Биз қыла алатуғын барлық нәрсе — Оның қолына әпиўайы балалық исеним менен қолымызды қойыў, Оның тирилиў даңқында болған жеринде Оған қарап. Биз кейде Оған толық ерисиўдиң ақыбетлеринен қорқамыз, бирақ биз Оның сүйиўши жүрегине биз ушын ең жақсысын қылыўына исениўимиз керек.
Oh, Oǵan ekinshi orın bermeyik; Ol birinshi hám barlıǵı bolsın. Biz Onıńbız, bul jerde Onıń ushın qaldırılǵanbız. Suwıqlıǵımız, shın júrekten emesligimiz hám dúnyalıǵımız benen Onıń namısın túsirmeyik hám júregin qayǵırtpayıq, biraq biz tiyisli bolǵan Oǵan múnásip júriwge umtılıq, bizdi sonshelli kámil súyetin hám bizdi sol muhabbat baylanısları menen tartatın.
