Біз Павелдиң бұл дүниедегі қызметінде көз жасын төккенін көрдік. 31-аятта біз оның әулиелерге не болатынын ескертіп, көз жасын төккенін де көреміз. Ол бұл дүниеден кеткеннен кейін не болатынын көрді. Ол Мәсіх үшін өте қымбат нәрсеге, Құдай Өз Ұлының қанымен сатып алған Құдайдың Шіркеуіне не болатынын білді (Елшілердің істері 20:28–29). Сол сияқты, Мұса да өзінің ескертулері мен өтініштеріне қарамастан, өзі қайтыс болғаннан кейін Исраил балаларына не болатынын білді (Заңды қайталау 31:16–19). Заңды қайталау кітабы бізге Мұсаның жүрегінің тамаша суретін береді. Сол сияқты, Елшілердің істері 20-дағы Павелдің сөздері бізге елшінің жүрегін көрсетеді.
Ол Ефестегі әулиелерге күндіз-түні көз жасын төгіп ескерткен. Біз Иеміздің қойларының қалай шашырап, адасқанын ойлағанда көз жасымызды төгеміз бе? Содан кейін елші қойға келетін екі қауіпті сипаттайды. Сырттан, сенбейтіндерден, Құдайдың қойын тонайтын қатыгез қасқырлар болады. Бұл әлі де болып жатыр!
Екіншіден, «өз араларыңнан», тіпті қазір оның алдында тұрған осы адамдардан, шынайы сенушілерден, өздерінен кейін шәкірттерді тарту үшін бұрмаланған нәрселерді айтатындар болады. Бір мысал ретінде Гименей мен Филетті айтуға болады, олар тірілудің қазірдің өзінде өткенін үйреткен (2 Тім. 2:17). Бұл бізге біздің заманымызда неге сонша көп жалған ілім бар екенін және неге кейде тіпті шынайы сенушілер де Киелі кітаптың шындығы туралы келісе алмайтынын көрсетеді.
Елші Павел бұл ақсақалдарға, сондай-ақ бізге де ескерткен. Иеміз Иса жақында келеді. Оның айқайын естігенше сақ болайық (1 Сал. 4:16)!
