Малика Аталия «Йәһуда өйиниң барлиқ падишаһлиқ варислирини йоқ қилған еди» (2 Тарих 22:10). Бу Баалға ибадәт қилғучи бир адәмниң рәзил һәрикити еди. Лекин Худа арилишип, тәқва роһаний Йәһояда билән униң тәқва аяли Йәһошабәттин тоғра вақитта тоғра орунға қойди. Улар Йоашни қутқузуп, йошурди. Йоаш балиқ вақтида зияндин сақлинип қалған вә роһаний Йәһояданиң тәқва тәрбийиси астида чоң болған.
Йоаш бу ишлар йүз бәргәндә пәқәт бир яшқа толған болуп, әлвәттә, униң әтрапидики вақиәләрдин хәвири йоқ еди. Йәһояда билән униң аяли Йоашни алтә йил йошурди; андин йәттә яшқа толғанда уни Йәһуда тәхтигә олтурғузди. Роһаний Йәһояданиң йетәкчилики вә тәрбийиси астида, Йоаш ибадәтханини ремонт қилишни башлиди (24:4–14).
Ахири Йәһояда қерип өлүп кәтти (24:15–16). У Йәһуда падишалири арисида дәпнә қилинди, «чүнки у Исраилда, Худаға вә Униң өйигә яхшилиқ қилған еди». Униң өлүмидин кейин биз оқуймиз: «Йоаш роһаний Йәһояданиң барлиқ күнлиридә Рәбниң нәзиридә тоғра иш қилди» — йәни пәқәт Йәһояданиң күнлиридәла. Йәһояда өлгәндин кейин, Йоаш Йәһуда ақсақаллириниң мәслиһитигә қулақ селип, улар уни бутпәрәсликкә башлиди (24:17–18). Униң кона устази кәткәндин кейин, у йеңи устазларға қулақ салди.
Бу тарихтин үгинидиған муһим дәрис бар. Һаятимизда роһий устазларға егә болуш бәрикәт, вә көпчилигимиз бәзиләрни көрситишкә болиду. Лекин, устазлиқ қилиниш башқиларниң арқилиқ етиқат һаятини яшаштин пәриқлиниду. Йоаш Йәһояданиң астида тәқва яшиған, вә Йәһуда ақсақаллириниң астида рәзил яшиған. Лекин у һәқиқәтән немә ишинидиған? Бизниң етиқадимиз өзимизниңки болуши керәк, башқиларниңки әмәс. У әлвәттә синилиду, вә әгәр өзимизниңки болмиса, синақтин өтәлмәйду.
