Айырым талантлы адамның әтирапына жыйналған адамлар жыйыны менен, бир денениң тийкарында тек ғана Ийсаның Өзине жыйналған жыйын арасында үлкен айырмашылық бар. Хызмет арқалы жыйналыў бир нәрсе, ал оған жыйналыў басқа нәрсе. Егер адамлар тек ғана хызметке жыйналған болса, хызмет кеткенде олар да кетиўи мүмкин. Бирақ шын жүректен, ҳақыйқый жүрекли, берилген жанлар тек ғана Ийсаның Өзине жыйналғанда, олар ҳақыйқый хызмет ушын миннетдар болса да, оған сүйенбейди. Олар талантты кем баҳаламайды, бирақ Оны Бергенди көбирек баҳалайды. Олар ағынлар ушын миннетдар, бирақ тек ғана Булаққа сүйенеди.
Хызметсиз де жақсы ислей алатуғынлар, оны алғанда оны ең жоқары баҳалайтуғынлығы ҳәрдайым анықланады. Бир сөз бенен айтқанда, олар оған ҳақыйқый орнын береди. Бирақ талантқа артықша әҳмийет беретуғынлар, оның жоқлығынан ҳәрдайым шағымланатуғынлар ҳәм онсыз жыйыннан ләззет ала алмайтуғынлар, жыйынға кедерги ҳәм әззилик дереги болып табылады.
Әттең! Басқа кедергилер ҳәм әззилик дереклери бар, олар ҳәммениң терең ойланыўын талап етеди. Биз ҳәр биримиз, жыйында өз орнымызды алғанымызда, жүрегимизге ашықтан-ашық сораў бериўимиз керек: «Мен жәрдемшимен бе, яки кедергимен бе?» Егер биз суўық, қатты, бийпәрўа жан жағдайында келсек; тек ғана рәсмий түрде, ҳүким етилмеген, әмелге асырылмаған, сындырылмаған; айып табыўшы, гүбирлеўши, шағымланыўшы руўхта, өзимизден басқа ҳәмме нәрсени ҳәм ҳәммени ҳүким етсек, онда, әлбетте, биз жыйынның берекетине, пайдасына ҳәм бахытына үлкен кедерги болып табыламыз. Бул қандай қайғылы, қандай қорлаўшы, қандай қорқынышлы! Биз буған қарсы турайық, буған қарсы дуўа етейик, оны қатты түрде бийкар етейик.
