Егер исениўши гүналарын мойынламастан қайтыс болса, 1 Юхан 1:9 («Егер мойынласақ… Ол садық… кешириўге») оның гүналары кеширилмеген ҳәм ол барлық наҳақлықтан тазаланбаған дегенди аңлата ма?
Жоқ, Қудайға шүкир, 1 Юхан 1:9 буны ҳеш аңлатпайды. 1 Юханның тийкарғы темасы — биргелик. Бул хат исениўшилерге жазылған, олардың жазыўшы (ҳәм басқа елшилер, олар алдын қайтыс болып, Ийе менен бирге болған) ҳәм Ата ҳәм Оның Улы Ийса менен биргеликтен рәҳәтлениўи ушын. Юханның 4-аяттағы үлкен қәлеўи — ол мүрәжат етип атырғанлардың қуўанышы толық болыўы.
1 Юхан 2:12 ге муўапық, исениўшиниң гүналары Мәсихтиң аты ушын кеширилген. Биз буны судлық кеширим деп атаўымыз мүмкин. Көп аятлар бизге бул кеширим ҳеш қашан бийкар етилмейтуғынын көрсетеди. Қудай Улының атына исенгенимизден кейин, 1 Юхан 5:13 бизге мәңгилик өмирге ийе екенимизди билиўимиз мүмкинлигин исендиреди. Ийе Ийса ҳәм Ата Қудай исениўшини «сақлаўда» бирлескен (Юхан 10:28-30). Исениўши ҳеш қашан жоғалмайды, не болса да! Бизди Ийемиз Ийса Мәсихтеги Қудайдың сүйиспеншилигинен ҳеш нәрсе айыра алмайды (Римлилерге 8:35-39).
Бирақ, мойынланбаған гүна исениўши ушын биргеликтен рәҳәтлениўге кедерги болыўы мүмкин. Қудай — нур. Онда қараңғылық жоқ. Оның менен биргеликтен рәҳәтлениў ушын биз нурда жүриўимиз керек. Гүнамызды Оған мойынлаў орнына, гүна ететуғынымызды бийкар етиў — биз нур орнына қараңғылықта жүргенимиздиң белгиси. Мәсихтиң кресттеги толық питкен жумысы себепли, Қудай исениўшиниң қутқарылғаннан берли күнделикли турмысында еткен гүналарын Оған мойынлағанда кеширеди. Сонда исениўши Ийе менен кедергисиз биргеликтен рәҳәтлене алады.
1 Юхан 1:9 дың контексти сораўдың исениўши қайтыс болғаннан кейин не болатуғыны емес, ал оның Ийе менен биргеликтен қалай рәҳәтлене алатуғыны екенин анық көрсетеди.
Руўҳ ҳәм ҳақыйқат пенен табыныў ушын не керек?
Қудай биздиң жүреклеримизди биледи. Ол Өзиниң қулаған жаратылыслары менен қатнасықты қәлейди. Буны мүмкин етиў ушын Ол Өзиниң Улын, Ийемиз Ийса Мәсихти, биздиң гүналарымыз ушын өлиўге жиберди. Әлбетте, ҳәр бир қутқарылған жүректен миннетдарлық реакциясы ҳәм табыныў қатнасығы болыўы керек. Қандай ата-аналар өзлериниң жаңа туўылған нәрестесиниң танылыўын ҳәм миннетдарлығын қәлесе, Қудай да биздиң жүреклеримиздиң Оған ҳәм Оның сүйиспеншилигине реакциясын қәлейди.
Бирақ, қандай ата-аналар өз балаларының үнеми өсип баратырған жетилисиўин ҳәм туўры реакциясын қәлесе, Қудай да Өзиниң балаларында буны қәлейди. Биз тәбийғый яки руўхый жақтан аңсат жолдан таямыз. «Руўҳ ҳәм ҳақыйқат пенен табыныў» (Юхан 4:24) сөзи Ийемиздиң Самариядағы Яқуб қудығы жанындағы ҳаялға айтқан сөзлеринде табылады. Табыныў не екенин жақсырақ түсиниў ушын оларды контекстте жақсырақ көрип шығайық.
Ҳаял самариялық еди. 2 Патшалар 17 де биз самариялықлардың табыныўы Қудайға мақул болмағанын көремиз, себеби олар Оған өзлериниң ата-бабаларының пүтпараст қудайлары менен бирге табыныўға умтылған. Қудай Өзиниң даңқын ҳеш ким менен бөлиспейди. Тарийх бизге самариялықлар Геризим таўында ибадатхана қурып, оны яҳудийлер өртлеп жибергенин айтады. Яҳудийлердиң ибадатханасы Қудай Өзиниң атын қойыўды таңлаған жерде, Иерусалимде еди. Бул еки дин де сыртқы әмеллерге — орынға, қурбанлықларға, рәсимлерге ҳәм сыртқы даңққа үлкен әҳмийет берген. Бул ўақытта яҳудий руўханийлери садуқийлердиң қадағалаўында еди, олар периштелерге, руўҳларға яки тирилиўге исенбеген ҳәм Мусаның бес китабын ғана Қудайдың Сөзи деп қабыл еткен.
Мәрҳамлық пенен Ийе дәслеп бул ҳаялдың жүрегине жетти. Соңынан Ол оның ар-намысына мүрәжат етти. Бул оны ыңғайсыз етип, Оны темадан бурыўға қәлеўли етти. Ол Оны пайғамбар деп мойынлады ҳәм соңынан Оған бул еки жердиң қайсысы туўры табыныў орны екенин сорады. Бүгинги күндеги гүнакар, қайта туўылмаған адам көп ўақытта динди талқылаўға ҳәм дәстүр ҳәм пикир мәселелерин көтериўге таяр болады.
Ийе булардың бәрин кесип өтип, Қудай ким екени ҳәм Ол не излеп атырғаны ҳаққындағы ҳақыйқый мәселеге өтеди. Бир дин басқасынан туўрырақ болыўы мүмкин, бирақ екеўи де Қудайды Ата деп билмеген. Биз Атаны тек ғана Ул арқалы билемиз, сонлықтан дәслеп Улды тири, жеке жол менен билиўимиз керек. Ата табыныўшыларды излейди, тек ғана өз дәстүри яки таңлаўы бойынша динге бойсыныўшыларды емес. Сыртқы нәрселер енди мәселе емес еди. Ол Руўҳ ҳәм Өзине сәйкес келетуғын нәрсени, руўҳ ҳәм ҳақыйқат пенен табынатуғын ҳақыйқый яки шын табыныўшыларды излейди, тек ғана сыртқы динге қарама-қарсы.
Ҳақыйқый табыныў Қудай Руўхы тәрепинен Оны Ата деп билетуғынлардың жүреклеринде пайда болады, себеби олар Оның Улын, Ийса Мәсихти, өз турмысларында Қутқарыўшы ҳәм Ийе сыпатында қабыл еткен. Ҳақыйқый табыныў Атаның қәдирин ҳәм Оның сүйиспеншилигин мойынлаў. Бул Ийе Ийса ким екенин ҳәм Оның Қудайдың даңқы ҳәм биздиң қутқарылыўымыз ушын не еткенин мойынлаў. Шын табыныў — жүрек мәселеси, Руўҳ тәрепинен пайда болған, Қудайдың ҳақыйқатына муўапық.
Жамаатлық табыныў Қудайға мақул болыўы ушын оның да усы өзгешеликлери болыўы керек. Ол Мухаддес Руўҳ тәрепинен басқарылыўы ҳәм Қудай Сөзине сәйкес келиўи керек. Бул аудиторияның ўақтыны толтырыў ушын арналған «тамаша спорты» емес, ал Ийе Ийса Мәсихтиң даңқлы жумысы ҳәм шахсы менен толған жүреклердиң бахытлы, тәртипли ағымы. Қудайға бағытланған болса да, ол адамға да берекет болады.
