Біз қалайша осындай нашар жинаушы болдық? Жинау біз әрдайым орындауға дайын болмайтын шарттарды талап етпей ме? Бұл Рутты осындай тамаша жинаушы еткен қасиеттерді байқағанымызда айқын көрінеді.
Рут кішіпейілдік пен бағыныштылық рухымен ерекшеленді. Ол Наомиге: «Маған баруға рұқсат етіңізші», және тағы да қызметшіге: «Маған жинауға рұқсат етіңізші» дейді. Ол өзінен үлкен және тәжірибелі басқалардан тәуелсіз әрекет еткен жоқ. Ол басшылық пен кеңесті менсінбеді. Ол өз көзіне дұрыс көрінгенді істеуге итермелейтін сынбаған еріктен зардап шеккен жоқ. Петр: «барлығың бір-біріңе бағынышты болыңдар, және кішіпейілдікпен киініңдер» (1 Пет. 5:5) дей алады. Бағыныштылық пен кішіпейілдік Құдай Рухымен байланысты. Тәкаппар адам ешкімге бағынғысы келмейді. Сынбаған ерік – рақымда өсуге ең үлкен кедергі.
Рут ынтамен ерекшеленді. 7-аятта оқығанымыздай, «ол келді және таңертеңнен қазірге дейін жалғастырды, бірақ үйде аздап демалған еді». Тағы да 17-аятта біз: «ол кешке дейін егістікте жинады» деп оқимыз. Сенушілерде Құдай істерінде ынтаның үлкен жетіспеушілігі жоқ па? Біз бұл дүниенің істерінде жеткілікті ынталымыз, бірақ, өкінішке орай, Иеміздің істеріне біздің өміріміздің тек сирек сәттері ғана бөлінеді. Біз Сөзді зерттеуде ынталымыз ба? Біз дұғада ынталымыз ба? Біз өмірдің асығыстығы мен қиындықтары аз уақыт қалдырады деп айтуымыз мүмкін, бірақ сұрақ әлі де: бізде бар аз уақытты қалай өткіземіз? Егер біз мұрамызды иемденуді қаласақ, біз ынталы болуымыз керек. Егер біз күнделікті жаңалықтарды және бұл дүниенің жеңіл әдебиетін оқуға уақыт тауып, бірақ Құдайдың қасиетті Сөзінің бай жайылымдарында жинауға уақыт таппасақ, жанның аз ілгерілеуі таңқаларлық емес.
