1600 жылдары өмір сүрген Томас Уотсон есімді ағылшын уағызшысы туралы әңгіме айтылады. Бірде Уотсон уағыз айтып жатқанда, белгілі бір епископ тыңдаушылар қатарына қосылады. Епископ уағызды соншалықты ұнатқандықтан, кейін Уотсонның үйіне барып, оған алғыс айтады. Әсіресе, епископ уағызшының соңғы дұғасына қатты әсерленіп, Уотсоннан оның көшірмесін беруін өтінеді. «Уа, мен оны бере алмаймын!» деп жауап береді Томас Уотсон. «Бұл зерттелген нәрсе емес, бірақ Құдай маған жүрегімнің және сезімдерімнің молшылығынан айтуға мүмкіндік берген нәрсе еді».
Нехемияның осындай дұға өмірі болғаны анық сияқты. Оның жазбаларында біз оның аспан Құдайына сәт сайынғы дұғаларын тыңдауға мүмкіндік аламыз. Парсы билеушісі оған сұрақ қойғанда, Нехемия жауап бермес бұрын дұға етті (2:4). Яһудилердің жаулары оларға қарсы қастандық жасағанда, Нехемия халықты дұға етуге бастады (4:9). Оны көпшілік алдында жамандағанда, ол жеке дұға етті (6:14). Күнәкар діни қызметкерлер мен сәтсіздікке ұшыраған халықты қатаң сөккеннен кейін, ол Құдайдың мейірімін сұрап тыныш дұға етті (13:14, 22, 29, 31). Нехемия Томас Уотсонмен келісер еді, оның дұғалары «зерттелген нәрсе емес» деп. Олар жүрегінің молшылығынан шықты, өйткені ол Жаратқан Иеге кез келген сәтте не болып жатқанын жай ғана айтты.
Мұндай қарапайымдылықты бағалау керемет — дұға атмосферасында өмір сүру. Дұға Құдайдың баласы үшін тыныс алу сияқты табиғи болуы керек. Әрине, жеке дұға үшін белгіленген уақыттың болуы жақсы; Нехемия да солай дұға етті (1:4). Сондай-ақ, алғашқы христиандар сияқты, Құдайдың халқымен ұжымдық дұға үшін үнемі кездесу маңызды (Елшілердің істері 2:42). Бірақ егер біз күні бойы Құдаймен жиі және әңгімелесу арқылы сөйлесу әдетін дамытсақ, басқа жағдайларда Онымен сөйлесу бөтен нәрсе болмайды.
