Басламаға, аспанда бир де бир дене орнатылмастан алдын, ўақыт басланғанда ҳәм Қудай жалғыз өзи уллы жалғызлықта жасағанда, ойыңыз бенен саяхат етиң. Ҳәтте сол ўақытта да Оның ойы сиз ҳаққында ҳәм Оның ойы сүйиў болғанын аңлаң! Биздиң аятымыз Исрайылға қаратылған еди, бирақ биз оны өзимизге пайдалы түрде қоллана аламыз.
Қудайдың сүйиўиниң суверенлиги ҳаққында ойлаң. Ол бизди өзимиздеги ҳеш нәрсе ушын, бизиң бийшара жердеги сүйиўимиз ушын яки биздиң тәрепимизден алдыннан көрилген жақсылық ушын тартпайды. Мәрҳамат — Оның исленген барлық нәрсеси ушын себеп. Оның басламадан берли сүйиўи шексиз сүйиў еди. Жаратылған нәрсениң сүйиўи кеше бар еди ҳәм ертең жоқ болыўы мүмкин, бирақ Қудайдың сүйиўи ҳеш қашан тоқтамайды.
Оҳ, гүманлы жүреклеримиздиң көп гүманлары арасында, олардың өзгерип турыўшы сезимлери менен, бул қымбатлы ойды ойлаўдан қуўанайық: өтмишти келешек мәңгилик пенен байланыстыратуғын үзилмеген сүйиўдиң узақ қатары бар. Басламада Қудай ҳәтте сол ўақытта да барлық келешек бахытымызды ҳәм аспанлық бахытымызды жобаластырып атырғанын ҳәм бизди не менен «тартатуғыны» ҳаққында ойлап атырғанын әжайып факт ҳаққында ойланайық! Ол бизди айқыштың мораллық күши менен тартады: «Мен, егер жерден көтерилсем, барлық халықларды Өзиме тартаман». Ол буны қандай өлим менен өлетуғынын билдирип айтты (Юҳанна 12:32–33). Келешек дәўирлерде Ол «Өзиниң мәрҳаматының шексиз байлықларын бизге Мәсих Ийсадағы меҳрибанлығында көрсетеди» (Ефеслилерге 2:7). Ҳәммемиз айтайық: «Мени тарт, Жаратқан Ийе, ҳәм мен Сениң артыңнан жүгиремен. Сениң меҳрибанлығыңды Сениң қымбатлы Улыңда сақланған ҳәм көрсетилгендей көрсет. Мени Оны ҳәм Сени сүйиўге мәжбүр ет, себеби Сен биринши сүйдиң ҳәм мени солай сүйдиң».
