Забур 74-бапта бизде Асафтың Навуходоносор тәрепинен храмның жоқ етилиўи ҳаққындағы шағымы бар. Ол бизге бир ўақытлары бир адам Ливанға барып, балта менен тереклерди кесип, балға менен оларды храмды әдемилеў ушын қалыпқа салғаны ушын даңқлы есапланғанын айтады. Ол жоқ етиўши қураллларды дурыс қолланған, себеби сиз еслесеңиз, храмды қурыўда бул қуралллардың ҳеш бири үйдениң өзинде қолланбаған. Биз бул забурдан олардың үйдениң сыртында, оны қурыў ушын материал алыў мақсетинде қолланғанын билемиз. Биздиң дәўиримизде де даңқлы адамлар болған, олар Инжил арқалы адамларды бул дүньядағы жоқары орынларынан түсирип, солай етип Қудайдың үйи ушын руўхый материал алыўда үлес қосқан. Бирақ Асаф балталар ҳәм балғалар енди храмның ишинде, сыртында емес, қолланғанын ҳәм басқалардың шебер ислери жоқ етилип атырғанын айтады.
Адамларды қуўып шығарыў оларды киргизиўден әдеўир аңсатырақ. Мен жыйналысларда келиспеўшилик туўдырған адамларды көриўдиң қайғылы тәжирийбесине ийе болдым, ҳәм нәтийжеде адамлар қуўылып жиберилди. Адамлардың динге кириўин излеўде ҳәм оларға Қудайдың үйин әдемилеў ушын материал болыўына жәрдем бериўде мийнет етиў қаншалық берекетли болар еди. Биздиң ҳеш биримиз ҳаққымызда адамларды қуўып жибердик ҳәм оларды киргизиўге белсене тырыспадық деп айтылыўы керек пе? Жоқ етиў яки қурыў — бизге қайсысы тийисли?
