«Мәсихтиң айқышы» гүнакар ушын кеширим усылынан әдеўир көп нәрсени аңлатады. Оны тек адамның мүтәжлиги ушын үлкен емлеў сыпатында қарастырыў, қаншалық ҳақыйқат болса да, оны өз әҳмийетиниң үлкен бөлегинен айырыў, сондай-ақ ҳақыйқатты бүркемелеў ҳәм Қудайдың даңқын жасырыў болып табылады.
Себеби сол ең уллы фактте нелер жүзеге келмеди? Қудайдың гүнаға болған муқаддес жек көриўи ҳәм ҳүкими; Оның гүнакарға болған әжайып сүйиўи; Қутқарыўшының шексиз мәрҳаматы, кишипейиллиги ҳәм азап шегиўи; шайтанның қорқынышсызлығы ҳәм айлакерлиги; адамның ең жақсы жағдайлардағы жийиркенишли жаманлығы; ҳәм ең үлкен пайдаларға қарамастан, ақлаў ушын себепсиз яки жеңиллететуғын баҳанасыз — бәри айқышта, басқа ҳеш жерде болмағандай, ушырасты.
Ол жерде адамның дәўалары жаншылды; гүна айыпталды ҳәм жоқ етилди; шайтан жеңилди ҳәм қуўылды; ҳүким көтерилди; ҳәм Қудай гүна билмеген Мәсихте биз ушын гүна етилип даңқланды, сонда биз Онда Қудайдың әдалатлылығы боламыз. Ол жерде тек илаҳий қәсийетлер ҳәм жоллар, оларды биздиң гүнамыз басқаша жоққа шығарған яки қарама-қарсы қойғандай көринген еди, енди исениўшилер ушын мәңгиге келистирилди ҳәм бузылған жаратылыс, сондай-ақ Қудайдың халқы ушын жаңадан жаратылыў ҳәм мәңги дәўирлерге Қудайдың даңқы ушын жарқырап турыў ушын беккем тийкар салынды.
