Қудайдың садық Қулшысы ҳәр күнди дуўа менен баслаў ушын ерте таңда турыў әдетинде еди. Забур 88:13-те Ол пайғамбарлық пенен айтады: «Таңда Мениң дуўам Сениң алдыңа келеди». Ҳәр таңда, Ол Қудайға сүйениўин, таңның тынышлығында қулағының оянып ҳәм ашылып, шәкирт сыяқлы – үйрениўши сыяқлы үйретилиўин көрсетип жасады.
Уллы ҳәм мәңгилик «Мен барман», Ески Ўәсияттың Ийеси (Яҳўа), аспан ҳәм жердиң Жаратыўшысы, бул дүньяға қулшылық формасында келди, ҳәм дуўада Ол Қудайға Өзиниң не ислеўи керек екенлигин көрсетиўге рухсат берди! Таң атпастан алдын, Ол Қудайдың алдына кирди, онда Ол күндизги хызметке таярланды. Ол жерде тынышлықта, Ол шаршаған ҳәм үмитсиз жанларды жаңалаў ушын сөзлерди қабыл етти.
Шәкиртлер ерте таңғы саатларда Өз Устазын қай жерден таба алатуғынын билген еди. Олар ақырында Оған жеткенде, олар Оны «Ҳәмме Сени излеп атыр» (Марк 1:37) деген сөзлер менен қарсы алды. Бундай жаңалық пенен, адамлар оларды излеп атырғанлардың қәлеўлерине дереў жуўап бериўге умтылады. «Жоқ» деп айтыў ҳәм солай етип басқаларды көңилин қалдырыў көбинесе аңсат емес. Бирақ Ийемиз бул жағдайда Өз шәкиртлерине не жуўап берди? Ол Қудайдың алдындағы тынышлық ўақыты менен алдыннан таярланған еди, ҳәм сонлықтан не ислеўи керек екенлигин билген еди: «Келиң, келеси қалаларға барайық, онда да ўағыз етейин» (1:38). Бул сол күнги Оның ушын Қудайдың ерки еди – ҳәм бул Оның күнделик тәртибин белгилеген ерк еди.
Даўыт күндизги басында Ийемиздиң оған сөйлеўин қәледи, себеби ол жазды: «Таңда Сениң мәрҳәметиңди еситиўиме себеп бол, себеби мен Саған исенемен; маған жүриўим керек болған жолды билдириўиме себеп бол, себеби мен жанымды Саған көтеремен» (Забур 143:8). Бул бүгинги күн ушын да биздиң дуўамыз болсын!
