Забурды үйренгенлердиң ҳәммеси онда Қудайдың балаларының өзлериниң жеке пайдаланыўы ушын мәңгиликке қабыл етиўи керек болған көп дуўаларды байқаған болыўы керек. Булардан мен ҳәр бир мүмин ушын өте әҳмийетли болған жети дуўаны таңлап алдым.
1.
«Мениң адымларым Таңлаўыңда таймас ушын, мениң жүрислеримди беккемле» (Забур 17:5). Қапқанлар ҳәм шорлар менен қоршалғанда, аяқ қаншалық оңай таяды. Жеке дуўаның қорғаўшы атмосферасын таслап кеткенде, биздиң «жүрислеримиз» «Оның таңлаўынан» қаншалық тез адасады! Келиң, бул сөзлерди ақыл көзимиз алдына қояйық, оларды ҳәрдайым қолымызда услап турайық. Себеби тек Оның Сөзи бизде турғанда ғана биз бул жаман күнде тура аламыз. «Хожам, мени Таңлаўыңда сақла».
2.
«Аўзымның сөзлери ҳәм жүрегимниң ойлары Сениң көзиңде мақул болсын, Хожам, мениң күшим ҳәм Қутқарыўшым.» (Забур 19:14) Забур 19-дың ақырғы аяты бул екинши өтиништи береди, ол биздиң «сөзлеримиз» ҳәм «ойларымыз» әтирапында орайласады ҳәм Мәсих қымбатлы болғанлардың қәлеўин билдиреди. Биз айтқан нәрселеримиздиң көп бөлеги биз ойлаған нәрселердиң жемиси болғанлықтан, «ишки өзимиздиң» Оған жағымлы болыўы қаншалық зәрүр. Тек солай ғана сыртқы көринис (сөйлеў) тири Қудайдың әўлиялары болыўға шақырылғанларға ылайық болады.
3.
«Маған Таңлаўыңды көрсет, Хожам; маған Таңлаўыңды үйрет» (Забур 25:4). Қудайдың нәрселер ҳаққындағы ойлары ҳаққында бир нәрсе билсек те, биз өз көзқарасымызға қайтыўға өте бейимбиз. Биз «Оның таңлаўын» – Оның әтираптағы барлық қыйын машқалаларға қалай әрекет етип атырғанын ҳәм әрекет ететуғынын – көрсеттириў ушын қайтып келиўимиз керек ҳәм «Оның таңлаўын» жаңадан үйрениўимиз керек, солай етип Оның мақсетин түсинип, ақырғы нәтийжени анық көрип, Ол бизди жүриўимизди қәлеген «жақсы жолда» турақлы ҳәм исенимли жүре аламыз.
4.
«О, Хожам, аўзымды аш; ҳәм аўзым Сениң мақтаўыңды көрсетеди» (Забур 51:15). Тек ғана жәмийетлик ўақыяларда емес, ал жеке турмыста да бул әҳмийетли – Хожа тәрепинен ашылған ернилер. Егер Ол ернилерге тийсе, олар Оның мақтаўын айтыў ушын ҳәм Оның барлық таңқаларлық ислери ҳаққында сөйлеў ушын қозғалады.
5.
«Көзлеримди аш, сонда Сениң нызамыңнан таңқаларлық нәрселерди көрермен» (Забур 119:18). Инжилди ҳәр оқығанымызда, оның қымбатлы бетин ойлағанымызда, бизге Мухаддес Руўх (Илаҳий Автор) Мәсихтиң көринисин бериўи, Оның нәрселерин алып, бизге көрсеттириўи керек.
6.
«Көзлеримди бослықты көриўден бурып жибер; ҳәм мени Таңлаўыңда жанландыр» (Забур 119:37). Бул дүньяның жылтырағы ҳәм жамалы менен ҳәр қадамда ушырасқанда, көзқарасымызды көринген нәрселерден (ўақытша ҳәм өтпели) алып, көринбеген ҳәм мәңгилик нәрселерге беккемлеў қаншалық зәрүр.
7.
«Хожам, аўзымның алдына қараўыл қой; ернилеримниң есигин сақла.» Забур 141:3-теги жетинши дуўа бәлким ең зәрүр дуўа. Асығыс сөз, қорғалмаған сөз, ақымақ сөз – қаншалық оңай айтылады! Егер Мусадай жуўас адам ернилери менен ақылсызлық пенен сөйлеген болса, ҳәр бир мәсихши ушын бул бағдарда үлкен сергеклик көрсетиў қаншалық зәрүр! Күнделикли, саат сайын сөзлерди қабыл етип, пайдаланыў керек, ямаса тил (сол кишкене, бирақ бойсынбас ағза) әлбетте бизди сүриндиреди.
Келиң, бул жети өтиништи тағы бир мәрте көрип шығайық. Олардың ҳәммеси күнделикли турмысқа байланыслы: биз биреўин де қалдыра алмаймыз. Келиң, оларды тек ғана зәрүрлик анық ҳәм қысымлы болғанда емес, ал ҳәтте қәўиптиң биринши белгисинен алдын да тез-тез айтайық. «Тынныш теңизлердиң де қәўипи бар» – бул көп умытылатуғын ҳақыйқат, ҳәм жалғыз қәўипсиз жол – «ҳәрдайым дуўа етиў» әдетин қәлиплестириў.
