Мениң оюмда «Мән бармән» дегән вә яки Исаниң «Мән бармән» дәп ейтишидәк һечнәрсә мени бунчә таң қалдурмиған еди. Исаниң шәхсидики һәқиқәтни бир атомдәк болсиму чүшиниш яки билиш иман соғитидин башқа һечнәрсигә мунасивәтлик әмәслиги қанчилик ениқ! Шундақ болсиму, униң тәндики мукәммәл көрүнүши арқилиқ, һәрбир жан уни Худаниң һәқиқий сөзи сүпитидә қобул қилишқа җавапкар болди. «Мән бармән» дегән кәң, өткүр һәқиқәт, һәммини өз ичигә алған сөз, дәрһал барлиқ талаш-тартишларни ахирлаштуруши керәк. Биз я қарши чиқишимиз яки Худаниң тәхти алдида егилишимиз керәк. Биз Исадин қорқушимиз керәк.
«Оғулни сөйүң!» (Зәбур 2:12) дәп ейтилғини дурус. Йә Рәб Иса! Биз Саңа қандақ бойсунушимиз керәк? Биз Сени қулақ аңлаш арқилиқ аңлиған едуқ; әмма һазир көзлиримиз Сени көрүватиду, биз өзимиздин жиркинимиз. Оһ! Биз буни Исада көрәләймизми? Биз уни көрдүкму? Һеч ким уни Униңдин сирт көрәлмәйду. Бу пәқәт Униңдики һәқиқәт. Әлвәттә, әгәр биз буниңға ишәнсәк, тағларни йөткәймиз; шундақ болсиму, бу аддий һәқиқәт.
Буни ойла, мениң җаним! Сән тониған Иса, Өз хәлқи арисида дуниядики ят киши, «Мән бармән». Буниңдин кейин, буниңдин башқа һәммисигә өлүк болайли. Мән һәқиқәтәнму сөзләшкә қабил әмәс. Мән Иса билән оқуймән вә сөзлишимән, Мән Исаниң хизмәткар сүпитидики йоллирини көзитимән, вә мана, У, һәтта У, «Мән бармән», ким билән биллә болсам, кимниң йолини маңсам, кимниң инайитини мәдһийилисәм. Мәсих бу икки нәрсиниң бирлишишидур: Инсан — рәт қилинған Инсан, кимгә һазир әң миннәтдарлиқ билән қараймән — вә мана, Худаниң мәвҗутлуғи! Бу инсанларниң ой-пикрини, тәҗрибисини, һөкүмлирини вә пикирлирини қанчилик төвәнләтти! Худаниң мукәммәллиги шу йәрдә еди, һәқиқий Худа, әмма инсанлар тәрипидин рәт қилинған. Буниң билән немә учришалайду яки орун алалайду? Бу мениң тәҗрибәм болсун. Әң Улуқ Худаға шөкүрләр болсун! Амин.
