3 Masiyxtan usılay úmit etken hár bir adam Ol pák bolǵanı sıyaqlı, ózin pákleydi.
6 Usı sebepli quwanıp, shadlanıńlar. Házir qısqa bir waqıt hár túrli sınawlarǵa ushıraǵanıńızda azap shegiwge tuwra kelse de, 7 bul isenimińizdiń taza bolıwı ushın paydalı. Hátte, joq bolıp ketetuǵın altın da otta taplanıp, sınaladı. Al sizlerdiń isenimińiz altınnan qımbatlıraq. Sınalǵan isenimińiz Iysa Masiyx kelgende sizlerdi maqtaw, dańq hám húrmetke sazıwar qıladı.
1 Solay etip, isenim menen aqlanǵanımız sebepli, Iyemiz Iysa Masiyx arqalı Quday menen jarastıq. 2 Iysa Masiyx arqalı Qudaydıń miyrimine isenimimiz benen iye bolıp jasamaqtamız. Jáne de, Qudaydıń ullılıǵına erisiwden úmit etip, quwanamız. 3 Bizler tek bul sebepli emes, al qıyınshılıqlar sebepli de quwanamız. Sebebi qıyınshılıqlardan sabırlılıq, 4 sabırlılıqtan jaqsı minez-qulıq, jaqsı minez-qulıqtan úmit payda bolatuǵının bilemiz. 5 Sol úmit bizlerdi uyatqa qaldırmaydı. Óytkeni Quday bizlerge bergen Muxaddes Ruwxı arqalı júreklerimizdi Óz súyispenshiligine toltırdı.
1 Yuxan 3:3 · 1 Petr 1:6–7 · Rimliler 5:1–5 · QrqMK22
Мән буни оқуватқан һәрбир адәмниң қандақту бир қийинчилиқларни баштин кәчүргәнлигигә ишәшлик. Синақлар һәммимизгә келиду – һеч ким мустәсна әмәс! Һаятта келидиған синақларниң мәхсити биздә бир нәрсиләрни пәйда қилиш. Павлус бу синақлар вә қийинчилиқларниң чидамлиқ, характер вә үмүтни пәйда қилидиғанлиғини тилға алиду. Андин у үмүтниң көңүлни қалдурмайдиғанлиғини қошиду. Синақларниң мәхситиниң қандақ әҗайип әслитмиси! Улар бизни Мәсихтә болған үмүтимизгә қайтуруш үчүн. Петрус Мәсихниң әгәшкүчилири сүпитидә биздә болған тирик үмүт һәққидә сөзләйду; андин у синақларниң келиши мумкинлигини вә немә үчүн екәнлигини тилға елип, мундақ дәйду: «Әгәр лазим болса, силәр һәр хил синақлар билән ғәмгин болдуңлар, шундақ қилип силәрниң иманиңларниң һәқиқийлиги, йоқилидиған алтундинму қиммәтлик болғанлиқтин, гәрчә от билән синалсиму, Иса Мәсихниң ашкарә болушида мәдһийиләш, һөрмәт вә шөһрәткә еришиши мумкин» (1 Петрус 1:6–7).
Синақлар һаятимизға рухсәт қилиниду, шундақ қилип биз арқимиздикигә әмәс, бәлки алдимиздикигә япишип қалайли. Бу Муқәддәс Роһ тәрипидин жүрәклиригә Худаниң муһәббити төкүлгәнләр сүпитидә биздә болған үмүт. У бизни пәқәт синақлиримиз арқилиқ Рәб Исаниң сүритигә охшатқини билән чәкләнмәйду, бәлки У бизгә бу дунияниң бизниң өйүмиз әмәслигини әслитиду, вә биз Қутқузғучимизни йүзбә-йүз көрүшни арзу қилимиз! «Вә Униңда бу үмүткә егә болған һәрбир адәм, У пак болғандәк, өзини паклайду» (1 Юһанна 3:3).
