Ибраҳимге айтылған сөз: «Өз елиңнен, шаңарағыңнан ҳәм атаңның үйинен шық». Ибраҳимге Ур қаласында қалып, адамның жаманлығы менен гүресиў, ямаса оның социаллық жағдайын жақсылаўға урыныў, ямаса оның үйдеги әдетлерин реформалаў, ямаса оны жақсырақ ҳәм жарқын дүнья етиўге урыныў айтылмаған. Ол одан ҳәр қандай формада шығып кетиўге шақырылған. Ол сиясий дүньяны: «өз елиңди»; социаллық дүньяны: «өз туўысқанларыңды» ҳәм шаңарақ дүньясын: «атаңның үйин» таслап кетиўи керек.
Бүгинги шақырыў да сондай анық. Әтирапымыздағы дүнья – бул қудайлықтың формасына ийе, бирақ күши жоқ дүнья, бузылған христиан дүньясы; ҳәм бизди аспанлық шақырыўдың қатнасыўшылары екенимизди айтатуғын Еврейлерге жазылған сол хат (3:1) бизди оның бузылыўынан ажыралыўға үндейди. Биз «[Ийсаға] лагерден тысқары шығып, Ол бастан кеширген масқаралықты көтериўимиз» керек (13:13). Бул биз ҳүкиметти жек көриўимиз керек дегенди аңлатпайды; ол әли де Қудайдың белгилеген нәрсеси. Шаңарақлық байланысларды да умыта алмаймыз; олар Қудай тәрепинен буйрылған. Сондай-ақ, биз сыпайылықты, меҳрибанлықты тоқтатып, имканиятымыз болғанда барлық адамларға жақсылық етиўди тоқтата алмаймыз. Бирақ, мүминлер сыпатында, биз дүньяның сиясий жумысларына, социаллық орталыққа ҳәм шаңарағымыздың исеними жоқ ағзалары Қудайсыз қуўаныш табатын барлық тараўға қатнасыўдан шақырылғанбыз. Бизден дүньяны реформалаў ямаса оның жағдайын жақсылаўға урыныў соралмайды, ал одан шығып кетиў соралады. Сөз әли де: «Олардың арасынан шығың ҳәм олардан ажыралың, дейди Ийе» (2 Кор. 6:17).
