Хошея 12:3 те бизге Яқубтың Қудайдың Өзи менен гүрескени айтылған. Оның сырлы қарсыласы Хожаның Периштеси еди. Бир мәниде, Яқуб Падан Арамға қашып кеткенде күн батқаннан баслап Қудай менен гүресип келген (28:11). Ол ағасын алдап, әкесин алдаған, ҳәм арадағы жигирма жылда қайын атасы Лабанда өзиниң айлакер жобаларына мүнәсип қарсылас тапқан еди. Енди ол Исаўды көп сандағы саўғалар менен тынышландырыўға тырысып атыр еди. Яқуб түн бойы гүрести; әсиресе, оның тоқтаўы ушын шап сүйегиниң шығып кетиўи керек болды! Оның шап сүйегин майып еткен сол тийисиў оның исенимин тиклендирди (салыстырың 2 Кор. 10:3–5; Евр. 12:11–13). Ол периштеден бата алмағанша оны қоя бермеди. Яқуб Қудай менен гүресиўден Қудайға жабысыўға өтти; өз күши менен гүресиўден көз жасы ҳәм жалбарыўлар менен бойсыныўға өтти (Хош. 12:3–4).
“Сениң атың не?” деп сорады Периште. Яқуб бул сораўға ақырғы рет жуўап бергенде, ол Исаўман деп өтирик айтқан еди (Жар. 27:18–19). “Өкше тутқыш” тутылды! Өзинен ҳәм өзиниң ақыллылығына болған исениминен босап, ол өзиниң Яқуб, яғный орнын басыўшы екенин мойынлады. Бирақ бата атты өзгертиўди қамтыды. Периште оған енди Израил деп аталатуғынын айтты, “себеби сен Қудай менен ҳәм адамлар менен гүрестиң, ҳәм жеңдиң” (32:28). Яқуб жеңилиўде жеңди; ол жоғалтып жеңди, ҳәм әззиликте күшли болды (2 Кор. 12:9–10). Қудайға қарсы гүресиў орнына, ол енди Израил еди, бул “Қудайдың гүрескери” дегенди аңлатады.
Ол ушырасқаннан кейин Яббок дәрьясынан өткенде, оған күн шықты (Жар. 32:31). Ол өмиринде жаңа бөлимди баслап атыр еди, ақыры “адамның жүреги өз жолын жобалайды, бирақ Хожа оның қәдемлерин басқарады” (Нақ. 16:9) дегенди үйренгеннен кейин. Оның тек ғана шап мускулы киширейген жоқ, сондай-ақ оның өзиниң менменлиги ҳәм ерки де киширейди. Оның тәжирийбеси ақсаўға толық арзыйды!
