Баста Юнус Кудайдың ерки екенин билген нәрсени орынлаўдан бас тартты. Бул бәримизге де тийисли емес пе? Бирақ Кудай Юнусты ақылға киргизди ҳәм оны қутқарды! Егер адамлар Ийса Мәсихтиң өзлериниң қутылыўы ушын еткен исин қабыл етсе, олар ащы турмыстан қутқарылыўды қаншалық тез бастан кеширер еди.
Юнус ақыры Ийени еследи ҳәм «балықтың қурсағынан Ийеси Кудайына дуўа етти … [ҳәм Кудай] оның өмирин шордан шығарды» (2:1, 6). Юнус гүнасын мойынлап, Кудайға исенгеннен кейин, Кудай «балыққа буйырды, ҳәм ол Юнусты қурылыққа қусты» (2:10).
Кудай, Өз мәрҳаматы менен, бизге Оған итаат етиў ушын көп мәрте, екинши, үшинши ҳәм ҳәтте одан да көп мүмкиншилик береди. Бул жолы Юнус Кудайға сораў қоймады, бирақ «турды ҳәм Ийениң сөзине муўапық Ниневияға барды» (3:3). Ол жерде ол Ниневия көшелери арқалы өзиниң салтанатлы хабарын жәриялады; ол тийисли салмақлық пенен тыңланды, ҳәм «Ниневия адамлары Кудайға исенди» (3:5). Қандай әжайып! Бир адамның ўағызы менен қанша адам төменледи!
Биз Кудай ушын ең пайдалымыз, егер биз Ол бизди қәлеген жерде болсақ, Ол бизди қәлеген нәрсени етсек. Ол қашан ҳәм қай жерде хызмет етиўимиз керек екенин биледи — ол кеңседе, заводта, мектепте, үйде яки басқа жерде болсын. Егер Оның ерки биздиң сол жерде болыўымызды қәлесе, онда биз руўхый жақтан пайдалы болыў ушын сол жерде болыўымыз керек. Кудай Юнусты Ниневияда болғысы келди. Ол сизди қай жерде қәлейди? Ҳәтте биз туўра ўақытта туўра жерде болсақ та, не айтыўымыз яки не етиўимиз керек екени ҳаққында Руўхтың басшылығына үнеми мүтәжбиз. Биз бул ҳақыйқатты билиўимиз мүмкин, бирақ оны әмелге асырыўымыз әҳмийетли!
