Пауылдың екінші миссионерлік сапары кезінде ол, Силас және Тімоте Троаста тоқтады. Пауыл македониялық адамның көмек сұраған көрінісін көргенде, бұл Иеміздің олардың сапарларына деген нұсқауы ретінде қабылданды. Бірақ міне, Елшілердің істері кітабында қызықты сәт бар. 8-аятта «олар» Троасқа келді делінсе, 10-аятта «біз» Македонияға баруды шештік делінген. Сондықтан, біз Елшілердің істерін жазған Лұқа Троаста тұрған және енді Пауылға қосылған деген қорытындыға келеміз. Мүмкін, ол сол сапарда Пауыл мен Силастың уағызы арқылы жаңадан құтқарылған шығар. Немесе Інжіл бұрын Троасқа Елуінші күн мейрамында Иерусалимдегі алғашқы дінге келушілердің бірі арқылы жеткен шығар, олардың кейбіреулері Кіші Азиядан болған (2:9).
Қалай болғанда да, Лұқаның Пауылдың серігі болғаны қандай әдемі. Ол келесі күні таңертең Пауылдың өз көрінісін сипаттағанын естігендердің арасында болды; ол оның мағынасы туралы талқылауға қатысты; және ол Македониядағы Інжіл жұмысына қосылуға Иеміздің шақыруына кіргенін сезінді. Туған қаласын тастап, Лұқа Филиппіге барды, Пауыл мен Силаспен бірге өзен жағасына дұға ету және уағыздау үшін барды, Лидияның дінге келуін көрді және күн сайын Пауылмен және басқалармен қала көшелерімен жүрді (16:11–17).
Бірақ содан кейін, Құдай Пауыл мен Силасты түрмеден босатқаннан кейін, біз «олар» бауырларды жігерлендіріп, Филиппіден кетті (16:40) деп оқимыз. «Біз» есімдігі мәтінге тек Елшілердің істері 20:6-да, Пауыл Филиппіге қайта барғанда оралады. Осылайша біз Лұқаның Филиппіде қалуды шешкенін түсінеміз. Ол сол жерде бес жыл немесе одан да көп уақыт болған шығар, сенушілердің жаңадан құрылған қауымын Иемізде өсуге көмектесті. Оның Құдай халқына деген сүйіспеншілігі мен қамқорлығы қандай керемет!
