Жаратқан Ийе Ийса исеним жолында алға басқанда, жәрдем ушын қайда мүрәжат етиўди жақсы билер еди. Қудай Оның исеними еди, Қудайдың ерки Оның қуўанышы еди, ҳәм Ол Оған мүрәжат етиўди тоқтатпады. Оның өз күши жолда әлсиреўи мүмкин еди (Забур 102:23), бирақ Ол ҳеш қашан таўсылмайтуғын күш дәрегин қайда табыўды билер еди, ҳәм сол дәрекке ҳәрдайым мүрәжат етер еди.
Қутқарылған жан да Қудайға мүрәжат етиўди үйренген, ҳәм ол бунда тереңлескен сайын, Қудайға шынайы сабыр етиў, Оның алдында тыныш ҳәм үнсиз болыў не екенин билген сайын, ол Қудайдың ерки жолында күш ҳәм турақлылықтың ҳақыйқый сырын ҳәм дәрегин табады. Ол шынайы түрде айта алады: «Мен буны еситтим: күш Қудайға тийисли» (Забур 62:11). Бул биздиң Оған анық сабыр етиўимиз керек болған ўақыт.
Биз дуўа етемиз; биздиң турақлы дуўа ўақытларымыз бар. Бул зәрүр ҳәм туўра. Бирақ биз Қудайға сабыр етиўимиз де керек, әсиресе ҳәзиргидей жеке ҳәм жәмәәтлик сынақлар болған ўақытта. Биз ҳәзир Қудайға анық сабыр етиў ушын арнаўлы ўақыт бөлиўимиз керек.
Үлкен ҳәм аўыр мәселелер алда; ҳәм ҳәзирги ўақытта Қудай менен туўра болыў, ҳәм келешекте де туўра болыў ушын, ҳәр бир адамның Оның Өзи менен ҳақыйқатта байланыста болыўы зәрүр. Бунда ҳеш ким басқаның орнын баса алмайды. Ҳәр ким өзи ушын исеним ҳәм әмел арқалы Қудайға – мәңгилик Қудайға, Жаратқан Ийемиз Ийса Мәсихтиң Қудайы ҳәм Әкесине; мәрҳәмет арқалы биздиң Қудайымыз ҳәм Әкемиз болған Қудайға жетиўи керек. Оның бизди Өзине жақынласыўымызды қутлықлаўын билиў қаншалық жақсы!
