Есимде, бир адам бир мәрте мәрхәмәт сөзин унатпайтуғынын айтқан еди; ол муҳаббат сөзиниң мәниси бирдей ҳәм әдеўир жақсырақ деп ойлаған. Бул қәте; мәрхәмәт муҳаббаттан әдеўир тереңирек. Адам қандай да бир жол менен муҳаббатқа ылайық деп ойлаған нәрсесин сүйеди, ҳәм ол Қудайды өзи сыяқлы деп ойлайды, ҳәм сонлықтан, ол айтады: «Мен бир күни Қудайға мүрәжат етип, Оның муҳаббатына ылайық болыўға тырысыўым керек; сонда Ол мени сүйеди». Бирақ Қудайдың мәрхәмәти бул инсаный ойдың дәл қарама-қарсысы. Мен пүткил дүньяда буған уқсас ҳеш нәрсе билмеймен.
«Мәрхәмәт не?» дедим мен, өткен күни. «Рәҳим» болды жуўап. Ҳаў, Қудайдың муҳаббаты ҳәм Қудайдың рәҳими екеўи де жүдә, жүдә таң қаларлық: «Рәҳимге бай Қудай, бизди сүйген үлкен муҳаббаты себепли, биз қәтелерде өли болсақ та». Қудайдың рәҳими ҳәм муҳаббаты екеўи де мәрхәмәтте; яғный, таза бийкарға берилген жақсылықта. Бирақ Қудайдың бул мәрхәмәти одан да тереңирек, ҳәттеки барлық инсаный ойдың жетиўинен әдеўир асып кетеди.
Бир жынаятшының ҳәким алдында айыпланып турғанын көз алдымызға келтирейик. Бундай адамға рәҳим көрсетиў үлкен нәрсе болар еди, бирақ егер инсаный ҳәкимниң жүрегинде бундай бийкар ҳәм ылайықсыз адамды сүйиў мүмкин болса, бул ҳақыйқатында да таң қаларлық болар еди. Бирақ егер ҳәким сол бийшара айыпкерди сүйгени сонша, өзин тутқынның орнына қойып, барлық жынаятларының толық жазасын тартса; сосын оны өз үйине алып кирип, өзи менен бирге шерик етип: «Мен өмир сүргенимше, менде барлық нәрсе сеники», десе, ол не ойлар еди? Аҳ! Айтың маған, суўық жүрек адамлар арасында, бундай мәрхәмәт қашан көрсетилген? Жоқ! Жоқ! Бул мәрхәмәтниң даңқы тек мениң Қудайыма тийисли. Оҳ, Оның таң қаларлық мәрхәмәтин қалай айтып берейин!
