4 және 5-аяттарда Иеміз Иса адал куәгер, өлімнен бірінші туылған және жер патшаларының үстінен билеуші ретінде көрінеді. Осы нәрселер туралы ойлану Жоханды мадақ доксологиясымен бастауға мәжбүр етеді. Бұл мадақ жарылысы Иеміз Исаға және Әкеге бағытталған сияқты. Жохан Иеміз Исаға мадақ айтқанда, ол мадақтың нақты салаларын атайды.
Біріншіден, «бізді сүйген Оған» — «бізді сүйетін Оған» (jnd). Ол бізді өткенде ғана сүйген жоқ, бұл сүйіспеншілік жалғасуда! Бұл өзгермейтін сүйіспеншілік және ешқашан бітпейтін сүйіспеншілік! Бұл ешқашан өзгермейтін Бірдің мінезі (Мал. 3:6). Біз Павелмен бірге айта аламыз: «Құдайдың Ұлы, мені сүйген және Өзін мен үшін берген» (Ғал. 2:20). Бұл таңғажайып сүйіспеншілік келесінің негізі болып табылады.
Жоханның доксологиясының екінші бөлігі - Иеміз Исаның бізді сүйгеннен кейін, «бізді Өз қанымен күнәларымыздан жуғаны» туралы ой. Біз Құдайдың әрдайым күнәні өтеу үшін қанды талап еткенін түсінеміз. Біз Пасха Қозысына қараймыз, және Оның: «Мен қанды көргенде, сендерден өтемін» (Мыс. 12:13) дегенін естиміз. Аян 5:6–10-да біз Иеміз Исаны жаңадан сойылған Қозы ретінде көреміз, және жиырма төрт ақсақал Қозыға құлап, табынып, жаңа ән, құтқарылғандардың әнін айтады.
Бұл бізді осы доксологияның үшінші бөлігіне әкеледі, яғни Оның бізді босатып, Өзінің Құдайы мен Әкесіне патшалар мен діни қызметкерлер еткені. Енді Оның алдында болуға лайықты болғандар ретінде, біз Өзінің сүйікті Ұлы үшін Құдайымыз бен Әкемізге ернімізден мадақ құрбандығын ұсына аламыз (1 Пет. 2:5; Евр. 13:15). Жоханмен бірге: «Оған мәңгілік даңқ пен билік болсын. Аумин!» деп айқайлайық.
