Жүсіптің ағаларына қатал сөйлеп, олардан кенже інісімен бірге оралуды талап етудегі ниеті, олардың ойларын жиырма жылдан астам уақыт бұрын, шұңқырдың жанында, ол олардан мейірімділік сұрап жалынғанда, оның қайғысына сезімсіз қалған кезге аудару болды (Жар. 42:21). Ол сондай-ақ оларға Жүсіптің өлімі туралы қатыгездікпен айтқанда, қарт әкесінің қайғысын еске түсіргісі келді. Жүсіп олардың қазір жас інісі мен әкесінің азабын түсіне алатынын көргісі келеді.
Жүсіп ағаларының жүректерін қозғауға қол жеткізді. Жуданың қарт әкесі мен жас інісі, оның қарттық шағындағы ұлы туралы айтқанын есту қандай әсерлі! Бұл бізге де қандай сабақтар береді! Біз өзімізді басқа адамның орнына қойып, олардың қуаныштарын, әсіресе қайғыларын түсінуіміз керек. Одан да көп, біз Рухпен Әкенің Ұлына деген сүйіспеншілік ойларына, Ол сүйікті Ұлын зұлым адамдардың қолында көргендегі қайғысына, және Оның айқайын естіп, Оған жауап бере алмағандағы қайғысына енуіміз керек.
Ақырында, біз Ұлдың азабына аздап енуге тырысуымыз керек, ол біздің күнәларымыздың салмағын Құдайдың үкімімен көтергенде және жанның шексіз қайғысында, біз үшін Құдайдан тастап кетілген тәжірибесінен өткенде. Бізді Рух айналыстыруға тырысатын осы мәселелерде біз жиі қайғылы түрде сезімсіз болмаймыз ба?
