Ийса Мәсих жерде болғанда, бийкар етиў мәденияты бар еди: «Ол дүньяда еди, дүнья Ол арқалы жаратылған еди, бирақ дүнья Оны танымады» (Юхан. 1:10). Жаратыўшы сыпатында танылмаған, Өз халқы тәрепинен Мәсих сыпатында қәлемеген Ол не иследи? Қудайға шүкир, Ол Өз сүйиўин бийкар етпеди, бирақ Оны қабыл еткенлерге, Оның атына исениў арқалы, «Қудайдың перзентлери болыў ҳуқықын берди» (12-аят).
Нызам Қудайдың әдалатлы талапларына бойсыныўды талап еткенде, ҳеш биримиз буны ислей алмаған ямаса ислемеген жағдайда (Рим. 3:9–20), бул қалай мүмкин? Жуўап Ийса Мәсихтиң Өзинде, Қудайдың ойының мәниси ҳәм көринисинде жатыр. Ол «денеге айланып, арамызда жасады… неъмет ҳәм ҳақыйқатқа толы еди» (Юхан. 1:14). Ҳәўа, Атаның жалғыз туўылған Улы биз мүнәсип болмаған берекетти береди: Қудайдың нуры ҳәм сүйиўиниң ҳақыйқатына муўапық неъметти.
Бул ҳәмме нәрсени өзгертеди. Басқа жерде биз «гүна көбейген жерде неъмет артығы менен көбейди» (Рим. 5:20) ҳәм «биз Оның қаны арқалы азат етилдик, гүналарымыз кеширилди, Оның неъметиниң байлығына муўапық» (Ефес. 1:7) деп оқыймыз. Солай етип, биз енди Қудайды өзимиздиң өтпели ҳәм нәтийжесиз ҳәрекетлеримиз бенен разы етиўге тырыспаймыз; керсинше, Ол бизге Өз мәрҳаматын еркин береди, бул мәрҳамат ағып турған сайын өседи ҳәм бизге Оны көбирек разы етиў ҳәм Онан көбирек ләззет алыў мүмкиншилигин береди. Бул ҳәммеси Оның Өзинен ҳәм Оның Өзине муўапық — Оның Мәсихтеги толықлығы.
Өлшем биздиң мүтәжлигимиз емес, бәлки Атаның разылығы, Оның бизди аспанда Өзи менен мәңгиликке ең жақын қатнасықта болыўды қәлеўи. Бул Павелдиң Ефесликлерге жазған хатында айтқан нәрсеси: «Оның еркиниң жақсы қәлеўине муўапық, Оның неъметиниң даңқына мақтаў болыўы ушын, Ол бизди Сүйиклиде мәрҳаматқа алды» (1:5–6).
