Қудай маған былай дейди: «Сен әдалатлысаң». Исеним менен мен Ийсаның жоқарыдағы Уллылықтың оң жағында отырғанын көремен. Ол қашан сол жерге барды? «Өзимиздиң гүналарымызды тазалағаннан кейин» (Еврейлерге 1:3). Сонда мен гүналарымның Қудай алдында тазаланғанын билемен. Бул жерде ҳеш қандай раўажланыў жоқ, аспанға жарамлы болыў деген нәрсе жоқ. Егер бул жерде қалсақ, бизде өсиў болыўы керек – Мәсихке уқсаўда раўажланыў – бирақ Мухаддес Китапта ҳеш қашан аспанға жарамлылық пенен байланыстырылмайды. Мәсих мениң атағым. Өсиў бар, бирақ ол ҳеш қашан биздиң жарамлылығымыз сыпатында қаралмайды. Бул қарақшы сол заматта жәннетке жарамлы еди; ол сол күни сол жерге барды. Менимше, ол оған жарамлы еди, себеби ол Мәсих пенен бирге болыўға жарамлы еди! Ең берекетли әўлие ислеген барлық раўажланыўды мен иследим деп ойлаң; мен Мәсих ушын солай жарамлыман деп айта аламан ба? Қудай сақласын! Бирақ мен жарамлыман. Мүмин ушын өлим тек ғана оның барлық өлимли ҳәм гүнакар нәрселерден қутылғаны.
Яҳудийлер олардың аяқларын сындырыў ушын әскерлерди жиберди: олар қарақшыны тиккелей аспанға, берекетли Ийеге ерген биринши жолдас болыў ушын жиберип атырғанын қаншалықлы аз ойлады (әлбетте, Ески Ўәсият әўлиелери бар еди)!
Егер биз сол кембағал қарақшы сыяқлы Мәсихке жақын болсақ, биз ушын жақсы болар еди. Шымылдық жыртылғанда, барлық нәрсе өзгерди. Ески Ўәсият адамның жарықта Қудайға бара алмайтуғынлығын жәриялаў еди: Қудай сыртқа шықпады, ҳәм адам кире алмады. Инжил енди Қудайдың сыртқа шыққанын, ҳәм адамның кире алатуғынлығын айтады. Бизде «Ийсаның қаны арқалы Мухаддес жерге кириўге қәўипсизлик» бар (Еврейлерге 10:19). Егер гүна сол жерде болса, мен қалай мухаддес жерге кире аламан? Мен Мәсихтемен, денеде емес. Биздиң гүналарымызды Ол көтерди; биз Оны менен бирге өлдик, ҳәм мухаддес жерге кириўимиз керек. Кириў еркин, шымылдық жыртылған; биз Сүйиклиде қабыл етилгенбиз!
