Бул бийкар мақтаныш биздиң жәмийетимизде, ҳәтте өзлерин мәсихши деп атайтуғынлар арасында да барған сайын көбирек көриледи. Ҳәм буған ҳеш ким ҳеш қандай наразылық билдирмейди, егер басқаның тәкәббирлиги оның аяғын баспаса. Бул Қудайдың баласы ушын таң қаларлық емес. Бул аят бул нәтийжени алдыннан айтқан еди, ҳәм биз билемиз, ол ақырында гүнакар адамның келиўине алып келеди, қашан тоқтатып турыўшы жоқ етилгенде (2 Салоникалыларға 2:7).
Тәкәббирлик өте қәўипли. Басшылық етиўге умтылған адам «жаңадан исенимге келген болмаўы керек, әйтпесе тәкәббирлик пенен мақтанып, шайтанның ҳүкимине түсип қалыўы мүмкин» (1 Тиметейге 3:6). Бул «тәкәббир» деп аўдарылған сол сөз. Бул сөз түтинге толыўды аңлатады. Тәкәббирлик мине соны ислейди: ол адамды нәрселерди дурыс баҳалаўдан соқыр ететуғын қалың туман жаратады. Ол ойларды үлкейтеди, бузады ҳәм шатастырады, адамның нәрселерди ҳақыйқый қалпында көриўине кесент етеди. Бул барлық периштелердиң ең ақыллысының ойларын булғаған нәрсе еди (Езекиел 28:12, 17) ҳәм оны гүна жолына алып келди. Оны айыплы еткен, Қудай алдында гүнакар еткен ҳәм оған Қудайдың ҳүкимин алып келетуғын нәрсе тәкәббирлик. Тәкәббирлик ойларды булғайды.
Қанша адам бул тузаққа түсип, мәңгилик ҳүкимге дуўшар болады? Келиң, «дәлиллерди ҳәм Қудайды билиўге қарсы өзин жоқары көтеретуғын ҳәр бир бийик нәрсени жоқ етиў» ушын дуўа етейик (2 Коринфлилерге 10:5), солай етип олардың соқырлығы жоқ етилсин, олар тәўбе етип, Ийса Мәсихте мәңгилик өмир тапсын. Ҳәм биз, жумсақ ҳәм кишипейил Ийемиз Ийса Мәсихтиң атын алып жүргенлер, Оның мийрим-шәпәәтиниң ыдысларынан басқа ҳеш ким екенимизди билип, Паўылдың сөзлерин есимизде тутайық: «Себеби мен, маған берилген мийрим-шәпәәт арқалы, араңыздағы ҳәр бир адамға айтаман, өзи ҳаққында ойлаўы керек болғаннан артық ойламасын, бәлки ақыллылық пенен ойласын» (Римлилерге 12:3). Бул тек ғана биздиң қәўипсизлигимиз емес, бәлки Ийе алдындағы ҳақыйқый орнымыз.
