Манассе әкесі Езекия қайтыс болғаннан кейін он екі жасында таққа отырды. Әкесінің оған деген қандай да бір тақуалық ықпалы тез ұмытылды. Мүмкін, Манассені бақылаған қамқоршылар оны зұлымдық жолына түсірген шығар – бізге айтылмаған. Ол аспан әскеріне табынды, ұлдарын «оттан өткізді» (Молохқа табыну), сиқыршылық пен бақсылықпен айналысты және «Иерусалимді кінәсіз қанға толтырды» (2 Жылн. 33:3–7; 2 Пат. 24:4). Ол әкесінің енгізген барлық реформаларын әдейі кері қайтарды (2 Жылн. 33:3). Әкесінің мұны көрмей қайтыс болғаны мейірімділік болды. Егер бұл жеткіліксіз болса, ол өз отандастарын күнәкар жолдарына ертуге азғырды (9-аят). Еврей дәстүрі оны Ишая пайғамбардың шейіт болуына жауапты деп айтады.
Құдай адал және мейірімге толы. Манассенің барлық адасушылығынан кейін де, Құдай оның ар-ожданына әлі де үндеді. Құдай Манассеге және оның ізбасарларына сөйледі, бірақ олар тыңдамады. Құдайдың Манассеге не айтқаны бізге айтылмаған, бірақ бұл, ең алдымен, келе жатқан сот туралы ескерту және тәубе етуге әлі уақыт бар екендігі туралы болған шығар. Біз табиғи түрде, мұндай азғындық пен зұлымдыққа түскеннен кейін, Құдай оған ешқандай ескерту бермейді деп ойлаймыз, бірақ біздің Құдайымыз ондай емес. Біз мұны Киелі кітап бойынан көреміз: Манассе сияқты, Тиатираның жалған пайғамбар әйелі Изабел де Құдайдың қызметшілерін күнә жасауға және пұттарға құрбандық шалуға азғырған еді. Бірақ Иеміз оған және оның ізбасарларына сот түспес бұрын «тәубе етуге уақыт берді» (Аян 2:20–23).
Манассе өзінің тақуалық мұрасынан бас тартып, әкесінің үйіне ұят әкелді. Лұқа Інжіліндегі адасқан ұл сияқты, ол «алыс елде» тұрды (Лұқа 15:12–13). Бірақ Құдайдың көзі мен жүрегі әлі де оған қарап тұрды. О, Құдайдың мейірімі!
