Бул жерде бизде қутқарыўдың басы ҳәм ақырын беретуғын еки нәрсе бирлестирилген: Пасха ҳәм «жердиң ески ғалласы».
Бириншисинде, биз «Мысырда» бизди қорғаған ислерге қараймыз, гүналарды жуўыў Қозысынан аўқатланамыз, ҳәм шын жүректенлик ҳәм ҳақыйқаттың ашытқысыз наны менен тойды сақлаўды еслетемиз. Бирақ буның менен бирге жаңа тәжирийбе бар: манна Пасхадан кейинги күни тоқтады (Ешуа 5:12), ҳәм олар келген жердиң ески ғалласынан жеди: ашытқысыз нанлар ҳәм қуырылған ғалла. Әлбетте, бул әли де Мәсихтиң үлгиси, өйткени Ол жанның барлық азығы; бирақ бул енди аспаннан келген нан емес – Мәсих дүньяға түскендей кишипейил болған. Бул жер әдетте аспан болғанлықтан, бул жердиң өзиниң өними, аспандағы аспанлық Мәсих.
Биз Оны тек ғана дүньяға түскендей емес, сонымен бирге Ол бурын болған жерге көтерилгендей де билиўимиз керек. Ол сол бир бахытлы Шахс, жағдайлар Оны өзгерте алмайды, ҳәм буны билиў биздиң қуўанышымыз. Егер Ол даңқта жерде көрген Бирден-бирден басқаша болса, онда биз Оны ҳәзир ҳеш билмес едик, өйткени Оны билимимиз Оның бул жердеги кишипейиллигинде алынған; ҳәм бул манна Қанаанға алып келген, «жасырын манна», биз ушын айрықша атап өтеди (салыстырың Аян 2:17). Ҳаўа, Ол сол бир, өзгермеген, кеше, бүгин ҳәм мәңги сол бир; бирақ сол себепли, Оны ийман менен Ол көтерилгенде шәкиртлердиң Оған қарап турған бултлардан тысқары қуўдалаў, ҳәм Оны ҳәзирги даңқында, Оның жүзиндеги илаҳий даңқ пенен билиў жүрекке қандай қуўаныш ҳәм қанаатланыўшылық береди!
