Израильдиң сегиз изги айырым укуклары (6)—Уәделер

Израиль халқының айырым укуқларын қарастырғанда, биз олардың Қудайдың жердеги халқы сыпатындағы ҳәр қандай ҳақыйқаты көп ҳалларда христианлықта орнатылған үлкен ҳәм аспанлық берекетлердиң көлеңкеси ямаса үлгиси болғанын көремиз. Бирақ, бүгинги тексте биз ҳәр қандай диспенсациялық айырмашылықлардан жоқары болған нәрсени, яғный Қудайдың «уәделерин» көремиз. Ҳеш гүмансыз, Израильдиң көп уәделери биздикинен басқаша, жер аспаннан қаншалық басқаша болса, соншалық басқаша; бирақ бизде улыўма болған уәделер бар. Ҳәм уәдениң тәбияты бирдей: Қудай бир нәрсени ислеймен деди, ҳәм биздиң ўазыйпамыз сол уәдеге сүйениў. Бул биз ушын олар ушын болғанынан ҳеш қандай айырмашылығы жоқ.

Қайсы халық Израиль сыяқлы көп уәделер менен мақтана алар еди, ҳәм олар мүнәсипсиз халыққа суверенли мәрҳәмет пенен берилген еди! Сол халықтың көп адамлары «дене бойынша» израильлилер еди, бирақ ҳақыйқатында тири Қудайға исениўшилер емес еди (Рим. 9:6; 1 Кор. 10:5). Бирақ, олардың арасында ҳәр дайым исениўши қалдық болған, Мухаддес Китаптың Еврейлерге хаты 11-бап анық көрсетип турғанындай, ҳәм бул Ески Ўасыят тарийхы бойы тастыйықланған.

Бирақ, «исеним арқалы жақсы гүўалыққа ийе болған» бул исениўши израильлилер «уәдени алмады, себеби Қудай биз ушын жақсырақ нәрсени таярлаған еди, сонда олар бизсиз кәмил болмаўы керек еди» (Евр. 11:39–40). Олар күтиўге мәжбүр болды. Уильям Келли бул ҳақыйқат ҳаққында былай жазды: «Сол ўақытта Оның мийрасхорлары ҳәм Мәсихтиң бирге мийрасхорлары мақсетке муўапық шақырылып атыр, Ийе келиўден алдын, биз ҳәм барлық Ески Ўасыят әўлиелери Оның даңқ денесиниң уқсаслығында кәмил болып, Оны жоқарыда қарсы аламыз». Ески Ўасыяттағы әўлиелер сыяқлы, бизде көп «өте үлкен ҳәм қымбатлы уәделер» бар, бирақ олар исеним менен усланыўы керек (2 Пет. 1:4; Евр. 4:1–2). Қандай айырым уқық, қандай үмит!