Біз Илиясты жаңбырдың тоқтауын және аспаннан оттың түсуін тілегендіктен, оны жиі үкім пайғамбары ретінде еске аламыз. Бірақ бұл, мүмкін, тым қарапайымдау. Оның үлкен көңілсіздік сәтіне қарамастан, ерекше атап өтуге тұрарлық қасиеті – оның бойсұнуы. Иеміз оған Херит бұлағына, содан кейін Зарефатқа баруды бұйырды, онда бір жесір әйел оны асырайтын еді. Оның бойсұнуы оны қауіпсіз ұстап қана қоймай, сонымен қатар бұл жесір әйел мен оның ұлына бата мен қауіпсіздік әкелді. Біріншіден, олардың тамағын қамтамасыз ету кереметі арқылы, олар көп күндер бойы тамақтанды; қанша екенін білмейміз, бірақ кейбір аудармаларда бір жыл деп көрсетілген – «күндер» сөзі жылды білдіруі мүмкін. Бұл жесір әйелдің де Илиястың сөзіне бойсұнғаны үшін болғанын байқайық. Олардың тиісті бойсұнуы өзара бата әкелді.
Біз бұл кезеңде Илиястың оңаша қалмағанына, бірақ жесір әйелге Исраил Құдайы туралы көп рет айтып, оның сұрақтарына жауап бергеніне сенімді бола аламыз. Бірақ кереметке және барлығына қарамастан, ол пайғамбардың Исраил Құдайы туралы айтқандары шынымен дұрыс па деп ойланған болуы мүмкін. Ақыр соңында көптеген құдайлар болған жоқ па? Бірақ сонымен бірге, оның жүрегінде Құдайдың жұмысы болды. Оның ұлы ауырып, өлген кезде бәрі шарықтау шегіне жетті. Илияс оған тек оның күнәсін еске түсіру үшін және ұлының өліміне себеп болу үшін келді ме? Оның Құдайы тек үкім Құдайы ма еді? Шынында да, ол тек құрғақшылықты, азық-түлік тапшылығын, ауруды және өлімді көрді. Оның ұлы Илиястың араша түсуінен кейін тірі қайтарылғанда, ол: «Енді осы арқылы мен сенің Құдай адамы екеніңді және Иеміздің сөзі сенің аузыңда шындық екенін білемін» деп айқын мойындады.
Илиястың бойсұнуы бұл жесір әйелге бата әкеліп қана қоймай, сонымен қатар шынайы тірі Құдайға шынайы сенім әкелді. Біз де Иеміз Исаның алдында адал жүріп, басқаларға да бата болайық!
