Біз Мәсіхке табынғанымыздай, Оған Иеміз деп дұға етеміз. Бұл қағидаттың Киелі жазбаларда жазылған екі таңғаларлық мысалы бар. Стефанды ашуланған яһудилер таспен ұрғанда: «Олар Стефанды таспен ұрып жатқанда, ол Құдайға жалбарынып: “Ием Иса, рухымды қабылда” деді» (Елшілердің істері 7:59) делінген. Павел де, денесіндегі тікен туралы айтқанда: «Осы нәрсе туралы мен Иемізге үш рет жалбарындым, ол мені тастап кетсін деп. Сонда Ол маған: “Менің рақымым саған жеткілікті, өйткені Менің күшім әлсіздікте кемелденеді” деді» (2 Қор. 12:8–9).
Бұл мысалдар Мәсіхке дұғада қалай жүгіну керектігі туралы өте маңызды нұсқау береді. Бұл Иеміз деп – кейде өкінішке орай естілетін «Иса» немесе «Мәсіх» деп емес. Бір сәт ойлансақ, мұның дұрыстығын көреміз. Оның алдында бас игенде, Оның аты – Иса немесе Мәсіх терминін қолдану, біздің жалбарынушы ретіндегі орнымызды, сондай-ақ Оның Иеміз ретіндегі орнын ұмыту болып табылады. Бұл тіпті құрметсіздік болмаса да, жақындықты білдіреді, дегенмен мұны ешқандай сезімсіз жасауға болатыны еркін мойындалады. Қайткен күнде де, біз Оған жалбарынғанда, Оның жоғары мәртебесі мен қадір-қасиетін ешқашан ұмытпауымыз керек. Құдай баласының рухани түйсігі оған мұндай кезде Иеміз атауын ешқашан қалдырмау керектігін үйретуге жеткілікті болады. Оған қабылдау, ал бізге оны беру лайық; бұл, ең болмағанда, Оның талаптарын, сондай-ақ Оның қатысуындағы біздің орнымызды кішіпейілдікпен көрсетеді.
Ендеше, біз бас иетін және рақым мен бата тілейтін Біреуге не қажет екенін әрдайым есте сақтауға мұқият болайық.
