Қудай халқының көбиси ҳәзир қуўдалаўды емес, ал аяқларды услап турыў қыйын болған таймақшы күни табады. Қуўдалаўдың ыссы жели, жаўыннан кейин жерди шыныдай таймақшы ететуғын ашық аяздан жаман емес; ҳәм биз жасап атырған күнниң тәбияты сондай. Шайтанның кишкене тузақлары ҳәр тәрепте; аяқлар таяды ҳәм сырғанады ҳәм сиз көңилсизленесиз — бирақ неге? Қудай айтады: «Мәңгилик өмир сеники емес пе? Мен оның сеники екенине Өзим кепил болмадым ба? Егер сен сәтсизликке ушырасаң, Мәсих сәтсизликке ушырамайды. Егер сен таясаң, қайта тур ҳәм даўам ет, сенде Онда мәңгилик өмир бар». Не! Аспандағы Мәсих сеники болғанда жүрегиң түсип тур ма? Тек ғана аспандағы Мәсих биздики емес — Әкениң өзиниң қуўанышы болған сол Мәсих биздики — бирақ Мәсихте ҳәр бир нәрсеге жуўабымыз бар.
Улыңда маған ўәде етилген мәңгилик өмир, Қудайым! Менде сол бар; ҳәм сол мәңгилик өмир мен ушын өлимди ҳәм қабирди толығы менен өзгертеди. Денениң өмири шүриген, ҳәр күни шүриўге бейим. Жанды оннан айырыў Мәсих тәрепинен қандай мәрҳамат. Бирақ менде толығы менен жаңа өмир бар, шүримейтуғын туқымнан туўылған өмир, оны ҳеш нәрсе шүритиўге күши жетпейди. Ол тек ғана тастан ағып шыққан таза суў сыяқлы емес, ал сондай тазалық ҳәм жарқынлықтағы суў, оны бояп та, шүритиў де алмайсаң.
Бирақ өзимизден сорайық: «Бул мәңгилик өмир биздиң жасап атырған өмиримизди белгилеп турды ма?» Мысалы, бүгин биз оның менен ҳәр бир ўазыйпадан өттик пе? Әўлиениң ҳеш нәрсе ислеўге ҳақысы жоқ, егер ол онда Мәсихти таный алмаса. Егер бүгин сиз денеде өмир сүрип, оның қумсаўларына берилип, бул нәрсени ҳәм анаў нәрсени қәлеп жасаған болсаңыз, сиз мәңгилик өмирге ийе болған адам сыпатында жүрмегенсиз.
