Бул жерде биз Гидонның таярлық курсының терең қызықлы басқышына жетемиз. Ол Қудайдың хызметшилери ушын уллы ҳәм улыўма нызамға, яғный «Мен әззи болғанымда, сонда күшлимен» деген нызамға әмелий ҳәм тәжирийбели түрде кириўге шақырылады. Бул ең қымбатлы нызам, ҳәм Мәсихтиң барлық хызметшилериниң тәрбиясында айырылмас элементти қурайды. Ҳеш ким өзин Ийениң исинде ҳеш қашан пайдалана алмайды, ямаса илаҳий өмирде ҳеш қашан алға жылжый алмайды, бул баҳалы принципке ҳақыйқый кириўдиң белгили бир дәрежеси болмаса. Биз оны Мәсихтиң ҳақыйқый хызметшисиниң минез-қулқын қәлиплестириўде абсолютлик зәрүр деп есаплаймыз. Ол жерде билинбеген, сезилмеген, белгили бир дәрежеде түсинилмеген жерде, қандай да бир формада бағынбаўшылық, сынбаўшылық, өзин-өзи ойлаўшылық болыўы анық. Өзин-өзине исенимниң азды-көп дәрежеси, ҳәм ҳәр жерде пайда болатуғын ҳәр түрли нүктелер ҳәм мүйешлер болады, ҳәм барлық жақсы, пайдалы ҳәм мухаддес нәрселерге қайғылы тосқынлық етеди.
Екинши жағынан, жоқарыда келтирилген уллы шаңарақ уранын үйренгенде, илаҳий алдында «Мен әззи болғанымда, сонда күшлимен» деп айтыўды үйренгенде, тәбият мухаддес орынның таразысында өлшенгенде, сол жерде сиз ҳәрдайым сынғанлықтың, жумсақлықтың ҳәм руўхтың нәзиклигиниң белгили бир дәрежесин табасыз; ҳәм тек ғана солай емес, сонымен бирге жүректиң кеңлигин, ҳәм ҳәр бир жақсы иске таярлықты, ҳәм Қудайдың исине қатты тосқынлық ететуғын барлық майда өзин-өзи ойлаўшылықлардан жоқары көтерилиўге имканият беретуғын сол сүйкимли ақылдың ийкемлилигин табасыз.
Қысқаша айтқанда, жүрек алдымен сыныўы, соңынан пүтин болыўы керек; ҳәм пүтин болғаннан кейин, Мәсихке ҳәм Оның нығметли хызметине бөлинбестен берилиўи керек.
