Жайырдың қызы қайтыс болды деген хабар үйінен келгенде, оның жүрегін қандай ойлар толтырғанын біз ойлануымыз мүмкін. Ол Иса Мәсіхтің қызын емдей алатынын біліп, Оған барған еді. Иеміз оның үйіне қарай жолға шыққан болатын. Бірақ кідіріс болды. Басқа бір қажеттілік пайда болды, көмекке мұқтаж әйел. Он екі жыл бойы ол дәрігерлерден көмек іздеген, бірақ ешкім көмектесе алмады. Иеміз өтіп бара жатқанда, ол ақыры емделу мүмкіндігін көрді. Оның киімінің етегіне тию арқылы ол сауығып кетті. Құдай Ұлында қандай күш бар! Иеміз оны көпшіліктен шақырып, оның сенімінің оны сауықтырғанын айтты. Оның күшінің осындай рақым сөздерімен бірге жүруі қандай тамаша!
Жайыр кідіріске ренжіді ме немесе шыдамсыздық танытты ма? Біз білмейміз, бірақ әрқайсымыз өз жүрегіміздің кідірістерге қалай жауап беретінін білеміз. Бірақ Иеміздің оған айтқан сөздерінен, қызының өлімі туралы хабар келгенде оның үміттері жойылған сияқты. Ол Иса Мәсіхтің емдей алатынына сенген және Оның киімінің етегіне тиген әйелмен мұны өз көзімен көрген. Бірақ өлімнің күшімен кім күресе алады?
«Қорықпа; тек сен», – деді Иеміз оған. Не? Бәрі үмітсіз болып көрінген жерде әлі де үміт бар ма? Иә, өйткені Жайырға көмекке келе жатқан Құтты Елші тек емші ғана емес, Құдайдың Өзінің Ұлы, тірілу және өмір (Жохан 11:25), және Еремияға: «Міне, Мен Иеһовамын… Мен үшін тым қиын нәрсе бар ма?» (Еремия 32:27) деп айта алатын Елші. Сіз үмітсіз болып көрінетін жағдайдасыз ба? Кідірістерге байланысты көңіліңіз қалды ма? Жайырдың қызын тірілткен Елші бүгінде де сол қалпында екенін есте ұстаңыз (Еврейлерге 13:8)!
