Егер адам Қудайға қарсы бас көтермеген болғанда, “тынышлық кеңесине” ҳеш қандай зәрүрлик болмас еди. Адам жәннетте оған зәрүрлик сезген жоқ. Бирақ адам бас көтерди; ҳәм оның көринислери ҳәр түрли болса да, Қудайға қарсы бас көтериў әли де өзгерилмеген жүректиң өзгешелиги болып табылады. Оның бас көтериўи сондай болғанлықтан, адам менен Қудай арасындағы тынышлық мүмкин емес болып көринди; бирақ ҳәзир—таңқаларлық мәрҳамат!—биз тек ғана тынышлық емес, бәлки “тынышлық кеңеси”, Қудайдың тынышлық ҳаққындағы ойларын көремиз, бул ойларды тек ғана Ийса орынлай алды.
Егер Қудай Адам менен тынышлық орнатқан болғанда, бул тынышлық узаққа созылмас еди; адам жүрегиндеги душпанлық ямаса оның еркин бузатуғын жағдайлардың күшинен пайда болған душпанлық оны тез арада қайтадан бузар еди. Исраилге қараң. Олар Қудай менен сыртқы тынышлықта болды, Оның халқы сыпатында қабыл етилди, ҳәр қандай жол менен қоллап-қуўатланды, бирақ нәтийже не болды? Олардың тәрепинен үзликсиз гүбирлесиў; турақлы бас көтериў. Қудай менен руўхый тынышлыққа келетуғын болсақ, олар Оның нызамын сақлаўға енди ғана кирисеткенде, табыныў ушын алтын бузаўды орнатты ҳәм сол арқалы дереў қәтеге жол қойды. Ҳәм бул ҳәрдайым солай болар еди: булай болыўы шәрт, себеби адамның ерки толығы менен надурыс. “Тәнниң ойы Қудайға қарсы душпанлық болып табылады; себеби ол Қудайдың нызамына бойсынбайды, ҳәм бойсына алмайды да” (Рим. 8:7).
Бирақ ҳәзир “тынышлық кеңеси” адамның орнына Қудай менен Ийса арасында, ҳәм сонлықтан қәўипсизлик бар. Бул тек ғана тынышлық емес, бәлки “тынышлық кеңеси”. Кеңес сөзи ойланылған мақсетти аңлатады. Қудай кеңес қурған ҳәм Ийсаның ақылы толығы менен қабыл еткен ҳәм орынлаған сол тынышлықта қандай беккемлик болыўы керек!
