Зедекияның билігінің тоғызыншы жылы, оныншы айдың оныншы күні Навуходоносордың Иерусалимді соңғы қоршауы басталды (Езек. 24:1–2). Мүмкін, шешімсіздіктен Зедекия Әкеміздің алдына ғибадатханаға барды (Ерм. 34:15), және «Иерусалимдегі барлық халықпен оларға бостандық жариялау үшін келісім жасады: әрбір адам өзінің ер және әйел құлын босатуы керек» (8–9-аяттар). Олар солай істегеннен кейін, Перғауын Халдейлерге қарсы шықты, бұл Иерусалимді қоршауды уақытша тоқтатты. Халдейлер мәңгілікке кетті деп ойлап (37:9), және бәрі жақсы болады деп, халық жаңа ғана босатқан құлдарды қайтадан бағындыру үшін қайтарып әкелді. Әкеміз оларға қатаң үкім шығарды. Оның көз алдында және Оның үйінде дұрыс нәрсені істегеннен кейін, олар келісімдерін бұзу арқылы Оның есімін қорлады (34:16). Олар Әкеміздің алдында дұрыс нәрсені істеді, бірақ содан кейін олар: «Мә, бәрібір», – деді, осылайша Әкеміздің есімін қорлады.
Бұл біз үшін, христиандар, Мәсіхтің есімін алып жүретінімізді еске салатын жақсы нәрсе. 2 Қорынттықтарға 3:3-те елші Пауыл: «Сендер Мәсіхтің хатысыңдар», – деп жазды. Біз бұл әлемдегі көптеген адамдар оқитын жалғыз хат немесе Киелі кітап болуымыз мүмкін. Мәсіхтің денесінің мүшелері ретінде, біздің әрекеттеріміз Оның даңқты және кемел Тұлғасы туралы айналамыздағыларға айтсын. Бірақ тек бұл ғана емес. Біздің Әкеміз Исаның: «Егер кімде-кім Мені сүйсе, ол Менің сөзімді сақтайды» (Жохан 14:23), – дегенін де еске алайық. Анығында, Зедекияда Әкемізден шынайы қорқыныш та, сүйіспеншілік те болған жоқ. Бірақ біз үшін, Ол келгенше Оның сөзін сақтап, оған адал жүру арқылы Оған деген сүйіспеншілігімізді көрсетейік. Оның халқының бағынуы Оның есімін даңқтайды.
