Иеміз Иса адам ретінде Құдайға тәуелділік орнын әдейі алды. Ол Өзінің қоғамдық қызметін шомылдыру рәсімінде дұғамен бастады, және оны айқышта дұғамен аяқтады. Ол дұға етіп өмір сүрді және дұға етіп қайтыс болды!
Оның Құдай мен адам үшін істегені дұға арқылы жасалды. Ол Әкесімен оңашада, шәкірттерінің қатысуымен, достар ортасында және айқышта көпшілік алдында сөйлесті. Ол Симон Петр үшін, Өзінің шәкірттері үшін, олардың сөзі арқылы Оған сенетіндер үшін, Өзінің жаулары үшін және Өзі үшін дұға етті. Кез келген аяқталған қызметтен бұрын және кейін, біз Оны Құдай алдындағы тыныштықта жалғыз табамыз. Оның дұға ету үшін шегінген уақыттарынан басқа, Ол үнемі дұға ету жағдайында өмір сүрді, сондықтан Ол: «Бірақ мен өзімді дұғаға беремін» (Заб. 109:4) дей алатын.
Құдай бізді үздіксіз дұға етуге шақырады (1 Сал. 5:17). Бірақ бұл іс жүзінде қалай жұмыс істейді? Құдай біздің таңертең тізе бүгіп, содан кейін ұйықтар алдында қайтадан дұға етуімізді ғана емес, сонымен қатар күні бойы үнемі дұға ету жағдайында өмір сүруімізді қалайды, Құдаймен дауыстап сөйлесетін уақыттардан басқа. Бұл біздің өмірдің барлық жағдайларына Құдайды қосуымызды және Оны ойымызда ұстауымызды білдіреді. Иеміз Иса осылай өмір сүрді, Ол: «Мен Жаратқан Иені үнемі алдыма қойдым» (Заб. 16:8) дей алатын. Қандай үлгі!
