Манассе тәўбе еткеннен кейин, Қудай оны Ерусалимге қайтарды ҳәм оны патшалығына қалпына келтирди. Сол ўақытта Қудайдың күши ҳәм меҳрибанлығы оның жүрегине жетти: «Сонда Манассе Ийениң Қудай екенлигин билди» (13-аят).
Тәўбе – бул Қудайдың ҳадаллығы нурында биздиң гүнамызға болған жан дүньямыздағы ишки өзгерис. Сыртқы жақтан, ҳақыйқый тәўбе өзгерген минез-қулқы ҳәм қатнасықта көринеди. Қудайға ҳақыйқый исенимге келиўде алдын ҳәм кейин болады. Биз Манассениң тәўбе еткеннен кейин дәл усыны көремиз. Ол Ерусалим дийўалларын қалпына келтириў ҳәм Қудайдың үйин өзи орнатқан пүтлерден тазалаў жумысын баслады (14-16-аятлар). Булар тәўбениң жемислери, ишки ҳақыйқаттың сыртқы дәлили еди. Бул кемис болмаса да, ҳақыйқый еди (17-аятқа қараң).
Манассениң дуўасы бүгинги тексте айтылған, бирақ Мухаддес Китапта биз ушын жазылмаған. Бирақ, ол айырым яҳудий тарийхый жазбаларында сақланған. Бул узақ дуўа, бирақ бир қатары әҳмийетли: «Себеби Сен, Ийе, тәўбе ететуғынлардың Қудайысаң, ҳәм менде Сен Өзиңниң жақсылығыңды көрсетесең… ҳәм мен Сени өмиримдиң барлық күнлеринде мақтайман». Қудайдың меҳрибанлығын билиў ҳәм мойынлаў табыныў ҳәм бойсыныўды пайда етеди. Ҳәм Қудай соңынан Манассеге «көриўшилерди» жиберди, олар оны исениминде беккемлеў ушын «оған сөйледи». Биздиң Қудайымыз қандай, Ол кеше, бүгин ҳәм мәңгиликке сол бирдей! Бул меҳрибанлық ҳикаясының таң қалдырарлық эпилогы бар. Манассе Мәтта 1:10 дағы Мәсихтиң шежиресинде табылады. Ол өзиниң қутқарылыўын мүмкин еткен, өзи ушын өлген Мәсихтиң әждады болатуғынлығын билген бе екен? Ол ҳәзир биледи.
