Б.з.д. шамамен 445 жылы Нехемия Иерусалимге келді. Қала б.з.д. 586 жылы, яғни 140 жыл бұрын қиратылғаннан бері, ол негізінен тұруға жарамсыз болып қалған еді (Нех. 7:4). Енді, Нехемияның жігерлендіруімен, басқа Яһуда қалаларынан адамдар қала қабырғаларын жөндеуге қосылды. Иерусалимнің гүлденуін қаламағандар тарапынан бірден қарсылық болды. Мазақ, қорлау және тікелей агрессия арқылы олар жұмысты тоқтатуға тырысты. Бұған жауап ретінде құрылысшылар дұға етіп, құрылысты жалғастырды.
Жоғарыдағы аят, алайда, басқаша қауіпті көтерді. Бұл біз бәріміз кездесетін қауіп. Жұмыс жалғасатын болса, сөзбе-сөз 140 жылдық қоқысты алып тастау керек болды. Жұмысшылар өздеріне: «Мұнда соншалықты көп қоқыс бар, біз ешқашан ештеңе сала алмаймыз» деді.
Сіз өзіңізге: «Өткеннен қалған зақым соншалықты көп, мен алға жылжи алмаймын» деп айтып жатырсыз ба? Мүмкін соңғы жыл сізді қатты шаршатқан шығар. Немесе сіз жылдар бойы басқа да зақымдармен күресіп келесіз, енді өзіңізді, басқаларды және тіпті Құдайды күмәнмен толтырылған түрде ойлайсыз.
Мұндай зақым шынымен де бар. Ол Нехемияның құрылысшылары үшін де болды. Олар айналадағы қоқыстың қаншалықты көп екенін асыра айтқан жоқ. Бірақ сол қоқыстың олардың ілгерілеуіне кедергі жасауын тоқтату уақыты келді. Бұл шаршататын жұмыс болатын – құрылыс әрқашан солай. Бірақ құрылысшылар табандылық танытып, Құдайға және бір-біріне назар аударды (4:14). Олар өткеннің қоқысының Иерусалимнің Құдай қалағандай болуына кедергі жасауға құқығы жоқ екенін түсінді.
Сіздің өткеніңіздің қоқысы Құдайдың сізді Ол әрқашан қалағандай болуыңыз үшін нығайтуына кедергі жасауға құқығы жоқ. Бұл шаршататын жұмыс болады – құрылыс әрқашан солай. Бірақ құрылысты жалғастырыңыз.
