"Мен саған тынышлық излемейинбе, саған жақсы болсын ушын?" Биздиң барлық жолымыз Хожамызға белгили, жолдың ҳәр бир бурылысын Ол көреди: кешеги сынақты Ол билген, бүгинги қыйыншылық Оның көз алдында, ертеңги қамқорлықты Ол көреди.
Саяхатымыздың кешеги күнине қарап, ҳәр биримиз Қудайдың садық жақсылығына қаншалық шын жүректен гүўалық бере аламыз, қуўанышлы Эбенезеримизди көтерип, сүйиниш пенен: "Ҳәзирге шекем Хожамыз бизге жәрдем берди",-дей аламыз, ал бүгин биз Оған "қыйыншылық ўақтында ҳәзирги жәрдем" сыпатында исеним арта аламыз.
Қамқорлықларымызды Оған таслаў
Ол бизди барлық қамқорлықларымызды Оған таслаўға қаншалық меҳирбанлық пенен шақырады (1 Петр 5:7 де "қамқорлық" деп аўдарылған сөз алаңлаўларды, уайымларды, шатасыўларды өз ишине алады). Бул Ол бул қамқорлықларды алып таслаўға қәдир болғаны ушынба? Жоқ. Бул Ол бизди олардан азат етиўге қәлегенлиги ушынба? Жоқ. Әлдеқайда нәзик, жубатыўшы нәрсе – бул Ол бизге қамқорлық еткени ушын. Буны ойлап көриң!
Биз барлық қамқорлықларымызды, алаңлаўларымызды, уайымларымызды, шатасыўларымызды алып келип, Оған таслаўымыз керек, себеби биз Оның қамқорлығының объектисимиз; себеби Ол бизге ең терең жеке қызығыўшылық пенен қарайды.
Неге биз жүкленгенбиз
Неге онда биз гейде жүкленгенбиз? Бул биз қайғыларымызды айтпағанымыз ушын емес пе, өтинишлеримизди билдирмегенимизушын емес пе, жүрегимизди дуўа ҳәм жалбарыўда төкпегенимиз ушын емес пе?
Биз ҳәрдайым, қыйыншылықларымызды айтқаннан кейин – балаларша әпиўайы тилде қайғыларымыздың тарийхын төгип, оларды билдирип, солай етип жүгимизди Хожамызға таслағаннан кейин – Қудай Әкемиз бизди қоллап-қуўатлағанын, Оның тынышлығы жүреклеримизди қорғағанын таппадық па?
Ол қамқорлықларымыздың себебин алып таслаўға ямаса басымды жоқ етиўге ўәде бермейди, бирақ Ол ўәде еткен нәрсе – бул барлық түсиниктен жоқары тынышлық, қайғылар ортасында қоллап-қуўатлаў, Оның бизге деген нәзик қызығыўшылығының меҳирбан сезими.
Биздиң тузағымыз: Ҳәмме нәрсени айтпаў
Биздиң тузағымыз – биз Оған ҳәмме нәрсени айтпаймыз. Кишкене қамқорлықларды, кишкене шатасыўларды өзимизде сақлаймыз, ямаса бәлким: "Аҳ, Хожамыз олар ҳаққында бәрин биледи",-деймиз; ҳәм оларды Оған таслаў орнына, оларды өзимиз көтериўге тырысамыз, олар сондай аўыр жүкке айланғанша, биз өз тағдырымызға наразы болып, ҳеш кимде биздегидей көп уайым жоқ деп ойлаймыз.
Дуўаға шақырыў
Әпиўайы болайық. Егер Хожамыз: "Өтинишлериңизди билдириң, барлық қамқорлығыңизди таслаң, жүкти Маған жүклең",-десе, буған исениң, Ол бизди буны етиўимизди қәлейди.
Келиң, Оның қулағына ҳәзир бизди қысып турған белгили жүкти төгиўден баслайық. Ҳәр күн өзи менен бирге жаңа мүтәжлик алып келеди, бирақ жаңа мүтәжлик оны қанаатландырыў ушын жаңа меҳир ҳәм мәрҳәмет алып келеди; бирақ басымнан жеңиллесиў ушын биз өтинишлеримизди билдириўимиз керек, сөз еркинлиги менен – себеби "батырлық пенен" сөзиниң мәниси усы – мәрҳәмет тахтына келиўимиз керек.
Ертең не болады?
Ертең не болады? Биз бул жерде ертеңги күни излемеўимиз керек, биздиң ертеңги күнимиз Мәсих болған даңқ, бирақ егер ертеңги күн бул дүньяда бизге таң атса, онда ол бүгинге айланады, ҳәм кеше бизди ушыратқан ҳәм бүгин бизди ушырататуғын мәрҳәмет сол ўақытта да бар болады; бирақ егер биз қайғыларды олар келместен бурын күтсек, бизге ҳеш қандай қоллап-қуўатлаў ўәде етилмеген, ҳеш қандай жубатыў ўәде етилмеген; Хожамыз: " Күнниң жаманлығы өзине жетерли",-деген, солай етип биздиң ертеңги күн менен ҳеш қандай исимиз жоқ екенлигин билдирген.
Күтилген қыйыншылық ҳәрдайым ҳақыйқаттан да жаман болады, себеби бизде оны қарсылаў ушын илаҳий қоллап-қуўатлаў ўәде етилмеген. Артқа қарап, қорққан, уайымлаған нәрсемиз ҳеш қашан келмеген қанша жағдайлар болды; ямаса, егер келген болса, меҳир-шәпәәтлер Әкеси ҳәм барлық жубатыўшы Қудайдан келген жубатыў, жәрдем, мәрҳәмет бизди одан жоқары көтерди.
Ҳеш қашан келмеўи мүмкин болған нәрседен неге қорқамыз? Қудайдың келешекке байланыслы не ўәде еткенин ойлаң; Оның анық ўәдесине сүйениң: "Мен сени ҳеш қашан тасламайман, ҳеш қашан тәрк етпеймен."
Яқубтың тарийхын оқың – бул ўәде биринши болып оған берилген – сосын Ешуаның тарийхын, кейингисин, ҳәм сиз Қудайдың Өз ўәдесине садық болғанының тири дәлиллерин табасыз. Сиз Яқуб ҳәм Ешуадан өз дәўиринде ҳәм әўладында еки адамды олардан көбирек уқсамайтуғын етип таба алмайсыз; олардың уқсас болған жалғыз жери – ҳәр бири ўәде берилгенде басқа мәмлекетте жаңа тәжирийбеге кирип атырған еди, бирақ екеўи де өз жолының ақырында Қудайдың Өз ўәдесине садықлығына гүўалық берди. Бул биз ушын Еврейлерге 13-те ең күшли сөзлер менен қайталанады: Мен сени ҳеш қашан, ҳеш қашан, ҳеш қандай жағдайда да тасламайман, ҳеш қашан тәрк етпеймен.
Мине, ертеңги қамқорлық ушын тәминленген. Буған исенип, биз мәңгилик қоллар менен қоллап-қуўатланып, көлеңкелеўши қанатлар астында паналанып, Әкениң қолында қәўипсиз болып алға қарай бара аламыз; биз етиўимиз керек болған нәрсе – шаршаған басларымызды Юханна дем алған жерге қойып, Қудайымыздың сүйиўин, қамқорлығын, жақсылығын ишиў, ҳәм қыйыншылықлар келгенде оларды дуўада Оған жүклеў, Қудайдың тынышлығы биздиң алаңлаған ақыл-ойымызды тынышландырғанша ҳәм Қудайдың бизге қамқорлық етиўи жүреклеримиздиң жубатыўына айланғанша қайта-қайта барыў.
Келешек ушын исеним тийкары
Биз өтмиште толық тәжирийбе еткен, шын жүректен дәлилленген сүйиўимиз келешек ушын исенимимиздиң тийкары болыўы керек. "Өз Улын аямаған, бирақ Оны бәримиз ушын берген Ол, Оны менен бирге бизге барлық нәрсени де еркин бермей ме?" Биз буған сүйене аламыз, Қудай қандай болған болса , сондай болады шөл қайғылары таўсылғанша ҳәм саяхат күнлери өткенше; сол арада биз билемиз, Қудайды сүйетуғынлар ушын барлық нәрсе жақсылыққа хызмет етеди . Буны беккем услап турайық, ҳәм не келсе де, бәрин дуўада Қудайға алып барайық.
Ҳәр бир жүк дуўада жеңиллеседи, Күш күннен-күнге келеди Қудайдан, Ол биздиң панамыз, Биздиң жәрдемшимиз ҳәм тирегимиз. "Қарға, күн даўамында керекли азық-аўқат излеў менен бәнт болып, түнде уясына қайтып ухлайды, ертеңги күн ҳаққында ойламайды."
