Юсуфтың өлімінен бірнеше ғасыр өткен соң, Мысырда «Юсуфты білмейтін» жаңа патша пайда болды. Бұл перғауын Мысырдағы еврейлерге қатыгез билік жүргізе бастады (Мыс. 1:8–14). Бірақ Құдай мейірімімен құтқарушыны: Мусаны көтерді, ол халықты Мысырдан алып шықты. Содан кейін Муса ғасырлар бұрын Юсуфқа берілген антты орындады: «Муса Юсуфтың сүйектерін өзімен бірге алды» (Мыс. 13:19; Сал. Жар. 50:25).
Біз Юсуфтың ежелгі сүйектерін Мысырдан алып шығу туралы бұл уәде әрбір келесі ұрпаққа, соңында Мусаға және оның ұрпағына берілген деп болжауымыз керек. Мысырдан шығудың алғашқы тарауларындағы барлық маңызды оқиғаларға қарамастан, Муса Юсуфқа берілген антқа немқұрайлы қарамайды. Перғауынмен болған барлық сынақтарының ортасында, және халықты алып шығудың барлық егжей-тегжейлерімен, үлкен және кейде қиын қауыммен жұмыс істеу кезінде, Муса Юсуфтың сүйектерін олармен бірге алып келуге тырысты және есінде сақтады.
Мұны қарастырайық. Иманның егжей-тегжейлері біз үшін маңызды ма? Кейбір өтініштер мен бұйрықтар маңызсыз, тіпті оғаш және ескірген болып көрінуі мүмкін. Бірақ Муса оған олай қарамады, біз де олай қарамауымыз керек. Ол сүйікті патриархқа берген антына адал болды. Құдай адалдықты құрметтейді, әсіресе адамның пайымдауы бойынша маңызсыз немесе оғаш болып көрінетін нәрселерде. Бірақ егер Құдай оның ішінде болса, біз оны ауырса да орындауымыз керек: «Өзіне зиян келтіретін нәрсеге ант берген адам» Құдайдың алдында тұрады (Заб. 15:1, 4). Уәде – уәде. Муса бұл жерде біздің ұлы үлгіміз. Ол міндеттен жалтармады, бірақ Құдайдан келген нәрсені құрметтеді. Біз де солай ойлайық!
