Чероки индейс жигитиниң өтиў дәстүри ҳаққындағы аңызды билесиз бе?
Оның әкеси оны орманға алып барады, көзлерин байлап, жалғыз қалдырады. Ол түн бойы дүмбирде отырыўы ҳәм таңғы күн нурлары оның үстинен өткенше көз байлағышты шешпеўи керек. Ол ҳеш кимнен жәрдем сорап қышқыра алмайды. Түннен аман қалғаннан кейин, ол ЕРКЕК болады.
Ол басқа балаларға бул тәжирийбе ҳаққында айта алмайды, себеби ҳәр бир жигит өзи еркекликке өтиўи керек. Бала әлбетте қорқады. Ол ҳәр түрли даўысларды еситеди. Жабайы ҳайўанлар оның әтирапында болыўы керек. Бәлким, ҳәтте бир адам оған зыян келтириўи мүмкин. Жел шөплерди ҳәм топырақты үрлеп, оның дүмбирин шайқады, бирақ ол сабырлық пенен отырды, ҳеш қашан көз байлағышты шешпеди. Бул оның еркек болыўының жалғыз жолы еди!
Ақыры, қорқынышлы түннен кейин күн шықты ҳәм ол көз байлағышты шешти.
Сол ўақытта ол әкесиниң оның қасындағы дүмбирде отырғанын көрди. Ол түн бойы қараўылда болып, улын зыяннан қорғаған еди.
Биз де ҳеш қашан жалғыз емеспиз. Ҳәтте билмесек те, Қудай бизди бақлап турады, биздиң қасымыздағы дүмбирде отырады.
Қыйыншылық келгенде, биз тек Оған мүрәжат етиўимиз керек.
Ҳикаяның моралы:
Қудайды көре алмаўыңыз, Оның жоқ екенлигин аңлатпайды.
Себеби биз исеним менен жүремиз, көриў менен емес.
