«Áyyemgi waqıtlarda Quday payǵambarlar arqalı ákelerge túrli waqıtlarda hám túrli jollar menen sóyledi. Bul sońǵı kúnlerde Ol bizge Óz Ulı arqalı sóyledi.» (Evreylerge 1:1-2)
Bizdiń áwlad usıllar menen bánt. Bir biznesde isleytuǵın programmanı tapqanımızda, onı dárhal basqalar ushın da islew ushın qaplap hám tarqatıwdı qáleymiz. Bul minez-qulıq ruwxıy turmısqa da ótedi. Biz ózimizdiń Máshiylik turmısımızdan qanaatlanıw ushın «isleytuǵın» ruwxıy tártip-qaǵıydalardı, kitaplardı, seminarlardı yamasa konferenciyalardı izlewge kóp energiya sarplaymız. Quday bizdi usıllarǵa iseniwimizdi qálemeydi. Ol bizdi Ózine iseniwimizdi qáleyedi.
Adamǵa emes, usıllarǵa iseniw Qudaydı basdan keshiriwimizdi shekleydi. Ol bizge tek boljawǵa bolatuǵın jollar menen sóyleydi dep kútkende, Qudaydıń Onıń haqqındaǵı túsinigimizden ádewir quramalı ekenligin umıtamız. Burınǵı waqıtlarda Quday túslar hám ayanlar arqalı sóyledi. Ol tábiyattı; keremet belgilerdi; payǵambarlardı; tınısh, kishkene dawıstı; ottı; karnaylardı; jún shúbereklerdi; qurı taslawdı; hám perishtelerdi qollandı. Ol tún ortasında, ibadat waqıtlarında, awqatlanıw waqıtlarında, jerlewlerde, adamlar jol boylap júrgen waqıtta, nasiyatlar arqalı, dawıl ortasında hám Óz Ulı arqalı sóyledi.
Áhmiyetli nárse emes edi qalay Quday sóyleskeni, al onıń sóyleskeni. Eger Quday bizge hámme waqıt túslar arqalı sóylese, biz iláhıy ayandı kútip krevatlarımızda qalar edik! Qudaydıń biz benen sóylesiw usılı áhmiyetsiz; Onıń sóylesip atırǵanı áhmiyetli.
Ózińizdi bir usıl menen sheklemeytuǵın bolıń, tek Ákeńizden boljawǵa bolatuǵın jollar menen esitiwdi kútip. Kerisinshe, Qudaydıń siz benen qatnasqısı keletuǵın basqa usıllarına ashıq bolıń. Muqaddes Ruwhtıń sizdi hámme waqıtta, hár bir orında, hár qanday jaǵdayda Qudaydıń xabarın sezgir etiwine ruqsat beriń. Sonnan keyin siz Onıń dawısına qabıl bolǵanıńızda Qudaydı pútkilley jańa ólshemlerge basdan keshiretuǵın bolasıńız.
