«Uziya patsha ólgen jılı men Rabbimizdi kórdim, joqarı kóterilgen.» (Ishaya 6:1) Ishaya burın hesh qashan bunday kórinisti kórmegen edi. Álbette, ol ruwxıy tájiriybelerge iye bolǵan edi, biraq hesh qashan Rabbimizdiń sonsha ullı dańqta joqarı kóterilgenin kórmegen edi. Hám tańqalarlıǵı sonda, bul anıq kórinis eń qarańǵı túnniń qarańǵılıǵı arqalı oǵan jarqıradı. Onıń umtılıwları kóńil qalıw menen joq bolǵan edi; onıń ómiri shatasıqlıqta jatır edi. «Xalıqtıń úmitleriniń tiykarı» bolǵan Uziya qulaǵan edi, hám rawajlanıw arbası dúzetilmeytuǵın dárejede awdarılǵanday kórindi.
Hám sol qarańǵı saatta, Uziyanıń dańqı ólim menen joq bolǵanda, hám Ishayanıń óz keleshek dańqı óship qalǵanda, Rabbimizdiń dańqı qara, dawıllı túnnen keyin quyash shıqqanday kóterildi. Ishaya adam tárepine júdá kóp berilgen edi. Endi onıń kózleri ilahiy tárepine burıldı, hám ol Rabbimizdiń dańqın seziw menen jasay basladı hám xızmet etti. «Men Rabbimizdi kórdim, joqarı kóterilgen.»
Hám bul álbette, kórinetuǵın baqıtsızlıq hám apatlardıń maqsetli xızmetleriniń biridir, ilahiy tárepti ashıw hám aspan dańqın ashıp beriw. Hám haqıyqatında da, eger ol ilahiy nárseni ashıp berse, kórinetuǵın sátsizlik hesh qanday sátsizlik emes dep aytıwımız múmkin; apat sol waqıtta ullı jeńistiń quralına aylanǵan. Kóp azap hám awırtpalıqlardı basdan keshirgen bir qımbatlı apa bul sózdi jazdı:
«Kishipeyillik oypatlıǵındaǵı uzaq tájiriybem meni óz dańqımdı kóriw qálewinen nátiyjeli qutqardı!» Ol Rabbimizdiń dańqınıń kórinisi menen es-hushın joǵaltqan edi, hám barlıq kishi qorqınıshlar hám narazılıqlar óship qalǵan edi.
Bizdiń mashqalalarımız óz dańqımızǵa umtılıwdı joq etken waqıtta, olar ruwxıy ósiwdiń xızmetkerlerine aylanadı. Zıǵırdıń kórinetuǵın shiriwi, ol kórinetuǵın dushpan tanklarǵa taslanǵanda, kúshlirek talshıqlardı tayın toqımalar ushın tayarlaydı. Hám bizdiń maqtanıshlarımız, hám óz-ózimizge maqtanıwlarımız qıyınshılıq yamasa azap suwlarında shiriwge ushıraǵanda, biz ashshı suwlardıń bizge haqıyqıy ómir suwları sıpatında xızmet etkenine isenimli bolıwımız múmkin. «Meniń dańqım» «Seniń dańqıńa» ózgergende, hám biz «Maǵan Seniń dańqıńdı kórset» dep duwa etiwge baslaǵanda, Ahor oypatlıǵı úmit esigine aylanadı.
Hám biz ózimizdiń baǵıtımızdı hám rawajlanıwımızdı solay tekseriwimiz múmkin. Bizdiń kishi maqtanıshlarımız jaqtıraq nárseniń aldında óship atır ma? Tek ǵana sahna shıraqları hám proyektorlar óship atır ma? Umtılıw intalıqqa aylanıp atır ma? Kóriw túsiniwge aylanıp atır ma? Biz parda artın kórip atırımız ba? Biz ilahiy táreptiń kórinisin, Rabbimizdiń dańqın qabıllap atırımız ba? Jeke dańqqa umtılıw duwaǵa, ibadatqa hám arnalǵan xızmetke aylanıp atır ma? Biz Qudayımızdı túnde tabıp atırımız ba? Biz Isanıń qıyın teńizler boylap júrip atırǵanın kórip atırımız ba?
«Uziya patsha ólgen jılı men Rabbimizdi kórdim!»
