Иеміз заңгерлер мен фарисейлерге сенбі күні жақсылық жасау немесе жамандық жасау, өмірді сақтау немесе оны жою заңды ма деп сұрақ қойды. Олар Оған жауап бермеді, ал Ол қолы құрғаған адамды сауықтырды. Бірақ заңгерлер мен фарисейлер ұятты білмеді, және ашуға беріліп, Оны жоюды жоспарлады. Олар өздерінің жеккөрушіліктерін және кісі өлтіруге қастандықтарын Оның бұл адамды мейірімділікпен сауықтыруынан гөрі заңды деп санады ма?
Иеміз Иса жеккөрушілік қарсылықтан қорықпады. Жау бір тактикадан екіншісіне оңай ауыса алатын, бірақ ешнәрсе Оны Әкесінің еркіне мойынсұну жолынан тайдыра алмады. Осылайша, жаудың табанды қарсылығына Оның Құдайға түн бойы дұға етуімен жауап берілді. Осы уақытта Оның дұғасының жүгі не болғанына кім күмәндана алады? Ол кері қайтпайды. Ол ешқандай жолмен жауға берілмейді. Құдайдың ісі жалғасуы керек. Сондықтан Ол түнді дұғамен өткізеді, ал таңертең Ол өзімен бірге болу үшін он екі елшіні тағайындайды. Қуғын-сүргінге ұшырағанда, Исаның өтініші адамдарға немесе адам үкіметіне емес, Құдайға болды, және жұмыс жойылғаннан гөрі артты. Шынында да, баталы, адал Қызметші!
Біз Құдайдың ісі үшін дұға етуді табандылықпен жалғастыруда жүректің бір мақсатына қатысуды үйренейік, кедергілер қаншалықты үлкен болса да. Жалғастыру үшін рақым мен күш сұрап дұға етіңіз, тіпті бұл түн бойы созылса да. «Сондықтан, менің сүйікті бауырларым, табанды болыңдар, қозғалмайтын болыңдар, әрқашан Иеміздің ісінде мол болыңдар, өйткені сендердің еңбектерің Иемізде босқа емес екенін біліңдер» (1 Қор. 15:58).
