Биз өзимиздиң жеке ямаса үйдеги раҳатлығымыздың тар шеңберине кирип, әтираптағы ўақыялардан шетлескен ўақытта, биреўдиң бизге келиўин унатпаймыз. Биз шымылдықларды жапқанда, отты таярлағанда, үстелди ямаса китапты ашқанда, сырттан келген қоңыраўға жуўап бериўди унатпаймыз. Дәл усындай ўақытларда биз: «Ол ишинен жуўап береди», – деген сөзлерди түсинемиз. Бул сөзлер терең әдеп-икрамлылық ҳақыйқатының үлкен көлемин қамтыйды. Олар биз ҳәммемиз де тез-тез ушырасатуғын жүрек жағдайын анық ҳәм айқын көрсетеди. Қоңыраў келгенде, ҳәммемиз де «ишимизден» жуўап бериўге тым таярмыз. Биз: «Оҳ, бул адамның қоңыраў етиўи ушын ең қолайсыз ўақыт, әсиресе мен усы ўақытта бәнт болып турғанда», – деп айтыўға тым бейимбиз. Булардың ҳәммеси дәл сол ғәрезли сөзлерде көрсетилген жүрек жағдайы: «Ол ишинен жуўап береди».
Ал, «ишинен» сөйлейтуғын адамнан қандай жуўап келиўи анық? Дәл күтилгендей. «Мени мазаламаң». Өзиниң жеке раҳатлығы ҳәм ләззетиниң тар шеңберине кирип, есигин жаўып, шымылдықларын тартқан адам ҳеш ким тәрепинен «мазаланыўды» унатпайды. Бундай адам, ҳәтте «дос» сыпатында мүрәжат етилсе де, «Мен тура алмайман», – деп айтыўы анық. Неге ол тура алмады? Себеби есик жабық еди ҳәм балалары оның менен бирге төсекте еди. Оның турмаўының себеплериниң ҳәммеси ғәрезли еди, ҳәм ол турғанда да, тек ғана кейинги мазаланыўдан қашыў ушын ғәрезли қәлеўден турды.
Буллардың ҳәммесинен Қутлы Ийемиз Ийса Мәсих қандай өзгеше еди! Оның есиги ҳеш қашан жабық болмаған. Ол ҳеш қашан «ишинен» жуўап бермеген. Ол ҳәр бир мүтәж адамға ҳәрдайым таяр жуўап берген. Ол нан жеўге ямаса дем алыўға ўақыт таппаған, себеби Ол инсанлардың мүтәжликлери менен тығыз бәнт болған!
